Albumoverzicht: ‘Rammstein’ is voorspelbaar maar niet saai, DJ Khaled wil veel, maar doet weinig

Recensies Deze week nieuwe muziek van onder andere Rammstein, DJ Khaled, Aldous Harding, Justin Townes Earle en Rosanne Philippens.

  • ●●●●●

    Aldous Harding: Designer

    Aldous HardingPop: Folkzangeres Aldous Hardings derde album Designer krijgt veel lof om de ongrijpbare schoonheid. Maar het is de vraag of ongrijpbaar en schoonheid samengaan. De 28-jarige, Nieuw-Zeelandse roept vaardig een sfeer op – melancholisch of juist lichtvoetig – en geeft de aanzet tot een liedstructuur. Maar vervolgens blijft de melodie enigszins in de lucht hangen. Of ze is er wel, maar zo subtiel dat ze snel verwaait. Hardings zang is al net zo’n contradictie: gedecideerd en aarzelend tegelijk. Haar sjieke en statige stem werd in nostalgische galm gedompeld. De liedjes kabbelen (‘Damn’) of frapperen als de losse eindjes plotseling worden samengeknoopt, zoals in ‘The Barrel’. Zo ontstaat een merkwaardige spanning tussen onvervulde beloften en het plezier in Hardings eigenwijsheid: ze verkiest de ongrijpbaarheid boven melodische ideeën en vocale kracht. Het maakt Aldous Harding niet minder geheimzinnig. Hester Carvalho

  • ●●●●●

    Justin Townes Earle: The Saint of Lost Causes

    Justin Townes EarleFolkrock: Zoon van Steve Earle, vernoemd naar Townes van Zandt: al bij zijn geboorte was Justin Townes Earle voorbestemd een erfelijk belast singer-songwriter met een drank- en drugsprobleem te worden. Nu hij de middelen heeft afgezworen staat vooral het eerste centraal op zijn achtste album The Saint of Lost Causes. De titel is een sarcastische verwijzing naar alles wat er tot nu toe mis ging in zijn leven. Earle Junior toont zich een degelijk ambachtsman die rockabilly, country- en folkrock en verhalende songs in de traditie van Bruce Springsteens Nebraska beheerst. Op zijn best is hij in de bespiegelende countryballads ‘Mornings in Memphis’ en ‘Frightened by the Sound’ waarin de steelgitaar hem tot tranentrekkende wanhoop drijft. De blues van ‘Say Baby’ en de kale rockabilly van ‘Ain’t Got No Money’ klinken als vingeroefeningen in deze oerstijlen van americana. Een beetje gewoontjes, met briljante uitschieters. Jan Vollaard

  • ●●●●

    Rosanne Philippens: Insight

    Rosanne PhilippensKlassiek: De transformerende krachten van muziek lijken een wezenlijke drijfveer bij een nieuwe generatie klassieke musici. Wat verschuilt zich achter of tussen de noten op het papier? Hoe verhoudt het werk van de ene componist zich tot dat van een tijdgenoot of voorganger? Maakte ieder een kaart van hetzelfde landschap? Deze vragen komen naar boven bij het beluisteren van Insight, het nieuwe album van violiste Rosanne Philippens. Ze maakte een tournee door Europa met solostukken van Bach, Biber, Enescu en Ysaÿe in haar koffer. In elke zaal sprak ze met het publiek over de aard van deze muziek, de volgorde, de manier waarop ze op elkaar inwerken. Onderweg vielen haar ook improvisaties in. De stukken ontwikkelden zich als personages die met elkaar in gesprek gingen. Muziek is een toevluchtsoord voor het mysterie in een onttoverde wereld. Rosanne Philippens toont de spirituele wil en het instinct om die betovering weer op te roepen. Joost Galema

  • ●●●●●

    DJ Khaled: Father of the Asahd

    DJ KhaledHiphop: Ondanks dat hij geen producer of vocalist is, groeide DJ Khaled uit tot hiphopmogul. Father Of Asahd, z’n elfde album, levert slechts een paar verrassingen op. Het is te weinig om écht indruk te maken. Zijn muzikale inbreng is nog altijd onduidelijk.Natuurlijk zijn er weer een hoop possecuts – nummers waarop meer dan vier artiesten meedoen. Maar de beste tracks zijn de samenwerkingen met minder: SZA zingt zich knap door Outkast’s hit ‘Ms. Jackson’. Twee van de grootste hiphopsterren van het moment, Travis Scott en Post Malone, vieren voor het eerst samen hun successen op trage drumklappen.En ondanks een gastenlijst waarop JAY-Z, Beyoncé en Chris Brown staan, zijn het John Legend en de onlangs overleden Nipsey Hussle die het meeste indruk maken met het engelachtige ‘Higher’. Helaas zet Khaled er een aantal nietszeggende reggae- en clubtracks tegenover, waardoor dit album vooral gezien kan worden als een allegaartje. Bowie van Loon

  • ●●●●

    Someone: Orbit

    SomeonePop: Someone is de nieuwe artiestennaam van Tessa Rose Jackson. Jackson wil op haar tweede, fantastische EP haar liedjes niet alleen laten horen, maar ook laten ‘zien’. De bij de nieuwe nummers door Jackson gemaakte kunstwerken kun je bekijken via ‘augmented reality’ en een app. Tijdens optredens worden haar beelden geprojecteerd. Het verschil met de vorige EP is groot: alsof Jackson plotseling een nieuwe stijl ontdekte die haar perfect blijkt te passen. In de richting van Tame Impala gaan haar bedwelmende soundscapes vol psychedelisch cirkelende zweefklanken, deinende echo’s en haar eigen stem die als een astronaut de ruimte lijkt af te tasten. De melodieën zijn rijk maar toegankelijk. ‘Pull It Together’ klinkt nu al als een klassieker, de overige vier liedjes komen dicht in de buurt. Hester Carvalho

  • ●●●●●

    Rammstein: Rammstein

    Rammstein

    Metal: Even leek Rammstein uit de bocht te vliegen, afgelopen maart. In de trailer voor het eerste album in een decennium leek de band een frivoliteit te maken van de Holocaust. Flinke rel, half Duitsland op de achterste benen. Precies wat ze wilden, want controverse is een onlosmakelijk onderdeel van de band. Bovendien bleek de prachtige korte film die single ‘Deutschland’ uiteindelijk vergezelde juist een scherpe en genuanceerde visie op de Duitse geschiedenis.

    Met de randzaken zit het dus wel snor. Muzikaal ook: de ongenuanceerde, simpele melodieën met gedeclameerde zinnetjes oefen-Duits van Till Lindemann wijken weinig af van wat we van ze kennen. Dat dit album simpelweg Rammstein heet is goed gekozen, het lijkt wel een ode aan henzelf. Maar saai is dit zevende album ook weer niet. Het is goed meebrullen met de zwaarlijvige eurodancemetal van ‘Ausländer’, ‘Was Ich Liebe’ en vooral het aanstekelijke ‘Radio’. En in ‘Puppe’ speelt de band met verwachtingen: wat begint als een ballade à la ‘Sonne’, transformeert in een heerlijk giftig nummer met een bijtende, spugende Lindemann. Het is allemaal geen ‘Du Hast’ of ‘Engel’, maar leuk is het wel. „Und dann beiß” ich der Puppe den Hals ab - jetzt geht es mir gut, ja!

    Peter van der Ploeg

  • ●●●●

    Gewandhausorchester o.l.v. Andris Nelsons: Bruckner Symphonies Nos. 6 & 9.

    Gewandhausorchester o.l.v. Andris NelsonsKlassiek: Het is dat Anton Bruckner (1824-1896) al componist was, anders had hij het vast niet slecht gedaan als bouwkundige. Bewonderaars dichten zijn muziek dikwijls architectonische kwaliteiten toe: iets met zorgvuldig uitgestippelde klankcomplexen die, breed uitgemeten in de tijd, een gevoel van ontzaglijke ruimte opwekken. Dat dirigent Andris Nelsons wel raad weet met de monumentale proporties van Bruckners symfonische repertoire, bewijst hij andermaal op het vierde deel van zijn Bruckner-reeks met het Gewandhausorkest.In het eerste deel van de Negende symfonie stut hij de in koper geklonken climaxen op een onwrikbare spanningsboog. Het ‘Adagio’ uit de Zesde symfonie laat hij breed welven. Nelsons’ Bruckner heeft ook een zinnelijke kant. Hoor de warme strijkersnuances en lome triolen in het openingsdeel van de Zesde. In het langzame deel uit de Negende heeft de kopersectie een ongekende diepte. Joep Christenhusz