Niki Lauda koos altijd zijn eigen limiet

Niki Lauda (1949-2019) Niki Lauda, drievoudig wereldkampioen Formule 1, maakte in 1976 na een crash een miraculeuze comeback. Maandag overleed de racelegende uit Oostenrijk.

Niki Lauda in 1974 op het circuit van Monza, met een fles water, even voor de start van de Grote Prijs van Italië.
Niki Lauda in 1974 op het circuit van Monza, met een fles water, even voor de start van de Grote Prijs van Italië. Foto Sergio del Grande/Getty Images

Hij had op zondag 24 oktober 1976 de wereldtitel voor het grijpen, maar zette zijn auto op het circuit bij de Fuji in Japan na twee ronden aan de kant omdat hij het te gevaarlijk vond om verder te racen. De race was door regen en mist een sinister schouwspel. Geen uitzicht in de cockpit, geen controle over de auto. Een paar maanden eerder, op 1 augustus, had hij het noodlot al uitgedaagd toen hij crashte op de Nürburgring in Duitsland.

In Japan koos hij zelf zijn limiet: hij wilde vooral leven.

En zo reed Niki Lauda zijn Ferrari terug naar de garage in de pitstraat en verdween hij spoorslags naar het vliegveld, terwijl de race nog zijn finale zou krijgen. Tot verbijstering van Enzo Ferrari, de Ferrari-baas (‘Il Commendatore’) met wie de Oostenrijkse coureur een bijzondere band had.

Epische race

Het zou een epische race worden, daar op de Fuji International Speedway. Door de unieke actie van Lauda, maar vooral ook door de ontknoping. Na een chaotische race was het Lauda’s grootste rivaal, de Brit James Hunt, die als derde eindigde en met één WK-punt voorsprong op Lauda wereldkampioen werd.

De rivaliteit tussen Lauda en Hunt werd later een succesvolle speelfilm, Rush (2013). Volgens Lauda schetste dat gedramatiseerde verhaal grotendeels de realiteit. Het was de ruwe tijd van de Formule 1, van dood en heroïek. Snelheid stond voorop, pas daarna kwam de veiligheid van de coureurs.

Lees ook Iedereen wachtte op het bericht van Lauda’s dood

Lauda bleef ondanks zijn drie wereldtitels (1975, 1977 en 1984) en 25 grand-prixoverwinningen altijd het zichtbare symbool van een riskante episode. De crash op de Nürburgring tekende hem voor het leven. Verbrand, vergiftigd door toxische gassen en zwaar gehavend werd hij daar uit zijn bolide gesjord.

Hij zou daarna nog successen hebben, maar aan die crash bleef hij altijd verbonden. Gekwetst gezicht, een half oor. Met zijn rode pet op en in zijn spijkerbroek bleef Lauda jarenlang het middelpunt in de paddock bij races: als adviseur van Mercedes, als analist voor de televisie. Stevige opinies, rake uitspraken.

Niertransplantaties

Lauda kampte sinds zijn ongeluk in 1976 met gezondheidsproblemen. Hij onderging twee niertransplantaties, in 1997 en in 2005. Vorig jaar kreeg hij nieuwe longen, nadat hij een longinfectie had opgelopen. Sindsdien was zijn gezondheid broos. In januari werd hij in het ziekenhuis opgenomen met griep.

Walter Klepetko, een arts die de longtransplantatie vorig jaar in Wenen uitvoerde, bevestigde dinsdag zijn overlijden.

Bekijk ook de fotoserie In beeld: het leven van Formule 1-legende Niki Lauda

Laatste winnaar in Zandvoort

In 1985, het jaar waarin hij afscheid nam als Formule 1-coureur, won Lauda de laatste F1-race op Zandvoort, waar volgend jaar voor het eerst in 35 jaar weer een grand prix wordt georganiseerd. Het was een van zijn laatste overwinningen in 171 races.

Na zijn carrière als coureur werd Lauda luchtvaartondernemer. Hij zette diverse maatschappijen op, waaronder Lauda Air. In de Formule 1 adviseerde hij Ferrari en werd hij teambaas bij Jaguar.

Sinds 2012 was hij voorzitter bij Mercedes, het team dat sinds 2014 alle wereldtitels voor coureurs en constructeurs heeft behaald. In die rol was hij nauw betrokken bij de komst van vijfvoudig wereldkampioen Lewis Hamilton.

Met medewerking van Frank Kuin.