Recensie

Recensie Muziek

Liedzanger Oliemans is subliem verhalenverteller

In de serie Grote Zangers bracht bariton Thomas Oliemans een origineel, veelomvattend liedrecital. Hij excelleerde

in tekstbegrip en detaillering.

Bariton Thomas Oliemans
Bariton Thomas Oliemans Foto Marco Borggreve

Met zijn grote stem en acteertalent is bariton Thomas Oliemans geknipt voor opera, maar ook een innemend liedzanger die de kunst verstaat een verhaal te vertellen. Bij zijn debuut in de serie Grote Zangers bracht Oliemans een origineel programma met maar liefst drie liedcycli én tien losse liederen van Richard Strauss.

Meteen in het eerste lied van Beethovens An die ferne Geliebte, waarin een afgewezen minnaar uitkijkt over een heuvellandschap, bracht Oliemans liefde en leed met prachtig pianissimo dichtbij. Zijn frasering getuigde van volmaakte tekstbegrip en de boog was geweldig over de zes liederen gespannen. Aan het einde van ‘Es kehret der Maien’ sloeg de geestdriftige sfeer subtiel om in weemoed. En de uitsmijter van ‘Nimm sie hin denn, diese Lieder’ bezat de juiste schakeringen van kunstgeloof en moed der wanhoop.

Minder courant is de cyclus Songs of Travel van Ralph Vaughan-Williams, waaruit je vaak alleen het openingslied ‘The Vagabond’ hoort. Oliemans bracht het gedreven, met passend somber-boze voordracht. Niet alle liederen uit de cyclus hebben dezelfde kracht, sommige zijn een tikje larmoyant (‘Let beauty awake’). De lange lyrische lijnen van ‘Youth and love’ maakten wel grote indruk.

Richard Wagners Wesendonck-Lieder, op teksten van zijn buitenechtelijke love interest Mathilde, worden vrijwel altijd door vrouwen gezongen, maar Oliemans bewees dat ze ook heel geschikt zijn voor bariton. Met een grote Wagner-klank en uitgekiende dosering imponeerde hij in ‘Stehe still!’. ‘Im Treibhaus’ liep uit in fraaie verstilling. Enkele tekstverhaspelingen deden niets af aan Oliemans’ emotionele betoog.

Hoe mooi en goed getroffen de cycli ook waren, de Strauss-liederen vormden het hoogtepunt. Telkens wisten Oliemans en Martineau toon en sfeer direct te treffen en de detailrijkdom was verrukkelijk. Martineau leefde zich tot vermaak van het publiek en zichzelf uit in de druistige begeleiding van ‘Ich liebe dich’. Oliemans boetseerde een hemels-bevreemdend melisme op slotwoord Elysium in ‘Das Rosenband’. Mooist van allemaal was Strauss’ als toegift gezongen vroege lied Morgen!