Recensie

Recensie Film

De gespannen verhouding tussen migrant en thuisland

Drama De egoïstische Alma reist in ‘Take me Somewhere Nice’ vanuit Nederland naar Bosnië, het geboorteland van haar ouders. De film toont de gespannen houding tussen Alma en de Bosniërs maar werkt die niet uit tot een goede plot.

    • Sabeth Snijders

Een doordringend gevoel van bevreemding, dat is wat regisseur Ena Sendijarevic wist op te roepen in haar korte film Import (2016) en wat ze opnieuw knap overbrengt in Take Me Somewhere Nice. In Import belandt een vluchtelingengezin uit Bosnië in een klein Nederlands dorpje, in haar speelfilmdebuut reist de jongvolwassen, wat egoïstische Alma vanuit Nederland naar Bosnië, het geboorteland van haar ouders. De sterk gestileerde film is een opeenvolging van beelden die tegelijkertijd absurdistisch en knullig voelen, zoals moeder en dochter zonnend in een claustrofobisch Nederlands achtertuintje met de zeurende heggenschaar van een nieuwsgierige buurman op de achtergrond.

Zodra Alma in Bosnië is aangekomen, doet de film even denken aan Sofia Coppola’s Lost in Translation (2003), waarin twee eenzame zielen door een stad bewegen waarvan ze de taal en gebruiken niet kennen. Zelf noemt Sendijarevic Jim Jarmusch’ Stranger than Paradise als inspiratie. Het is haar niet te doen om bevreemding op zich, maar om de complexe en gespannen relatie tussen migrant en thuisland. Ze benadrukt dat er een afstand lijkt te bestaan tussen haar hoofdpersoon en alledaagse dingen. Ook visueel, via wonderlijk kleurgebruik – pastelkleuren hebben een prominente rol – en hoofdfiguren die zich zelden centraal in het vrijwel vierkante beeldformaat bevinden.

Alma wil in Bosnië haar zieke vader bezoeken, maar haar werkeloze neef heeft weinig zin zich over zijn nichtje in haar nieuwe, paarse zomerjurkje te ontfermen. Hij is niet de enige. Personen die Alma wel willen helpen, lijken er vaak andere motieven op na te houden. Niet dat het haar veel kan schelen. De gespannen verhouding tussen Alma en de Bosniërs komt ook expliciet tot uiting in seks, met wie, waar en hoe ze neukt lijkt haar evenmin te boeien.

Jammer genoeg slaagt de film er niet helemaal in om alle opgebouwde spanning te verwerken in een onderhoudend groter verhaal. Het is vooral het spel van de jonge cast die ervoor zorgt dat je geïnteresseerd blijft in hoe het afloopt, plotwendingen voelen in de tweede helft minder als een interessante toevoeging, dan als een poging het absurdistisch karakter extra te verhogen. Het is uitkijken naar Sendijarevic volgende speelfilm waarin vakkundige sfeeropbouw wordt gecombineerd met een iets beter uitgewerkte, al dan niet absurdistische, plot.