Brieven

Brieven

Stel je voor, je staat in je huis en tweehonderd mensen breken de deur open met een koevoet, gewoon waar je bij staat. Ze duwen je aan de kant en dringen zich met tientallen naar binnen, in jouw boerderij. Ze komen bij de varkens die net zo eenkennig zijn als een hond. Deze dieren zien dus meer dan honderd vreemdelingen binnenlopen. Je wereld stort verder in als er vervolgens politieagenten komen die zeggen dat ze je uit je eigen boerderij gaan verwijderen. Tien uur lang bezorgen de extremisten je dieren stress. Ondertussen wordt er koffie en koek bezorgd want de extremisten hebben honger. De dieren krijgen geen voer want de varkenshouder mag de stal niet in. De wereld op zijn kop.

Na tien uur komt een gedeelte van de indringers onder druk naar buiten, laat zijn ID zien en kan naar huis. De rest moet er geforceerd uitgehaald worden, wordt een halve dag aangehouden onder genot van een aangepaste maaltijd en kan weer naar huis. Zullen ze ooit vervolgd worden?

Het volgende dieptepunt was dat varkenshouders alleen op de publieke oproep hun verhaal mochten doen als de extremisten ook nog een keer hun denkbeelden mochten toelichten. Nog even en een verkrachter mag zijn kant van het verhaal bij Pauw komen doen. Hoe diep kunnen we zinken?

Varkenshouders doen alles wat in hun vermogen ligt om goed voor hun dieren te zorgen. Kan het nog beter? Het antwoord is ja. Waar zijn we? We zijn zover dat er bij de varkens in de vrije natuur drie maal zoveel dieren sterven voor de volwassenheid als in onze bedrijven. In de vrije natuur heet dat natuurlijke selectie, bij ons blijkbaar diermishandeling. In Nederland heeft bijna 100 procent van het vlees in de winkel het Beter Leven-keurmerk van de Dierenbescherming. Er zijn afspraken gemaakt tussen supermarkten, dierenbescherming en varkenshouders. Door de handen ineen te slaan en het gesprek aan te gaan krijgen dieren echt een beter leven. Dat is de weg.


Varkenshouder