Recensie

Recensie Muziek

Stijve houding Foals bij swingende songs

De Britse band Foals laat op het nieuwe album een minder massief gitaargeluid horen. Maar op het podium weten de muzikanten zich geen raad met de wervelende stijl.

Foals
Foals Foto Bibian Bingen
    • Hester Carvalho

Foals, een band uit Oxford, Engeland, omschrijft zichzelf als ‘overlevers’. De reden daarvoor is dat de groep, begonnen in 2005, ooit de nadruk legde op gitaar, en gitaren zijn tegenwoordig minder en vogue. Maar al presenteren de leden van Foals zich live als gitaarband, zoals zondagavond in het uitverkochte Paradiso in Amsterdam, hun muziek heeft zich de afgelopen paar jaar met een grote sprong ontwikkeld.

De eerdere massieve en hechte stijl is op het pas verschenen album Everything Not Saved Will Be Lost: Part 1 (deel 2 verschijnt in oktober) opengebloeid tot een subtiel geconstrueerd geluidsbeeld waarin uiteenlopende stijlen een verbond sluiten. De groep weet de elementen organisch te verwerken: funky baslijnen, wervelende keyboardpartijen en pulserende percussie, samengevoegd met de vanouds bonkende ritmes van de drummer, overstijgen hier de aanpak van hun vroegere rockliedjes. In grootse nummers als ‘On The Luna’ en ‘Syrups’ blijft steeds iets te ontdekken over, maar ze mijden de bombast en dwingen tot dansen.

Vergeleken bij deze geslaagde integratie van stijlen op het album maakt hun optreden een ouderwetse indruk. De vijf muzikanten staan stijf op hun plaats en de macho poses van de drummer lijken een parodie. Alleen zanger/ gitarist Yannis Philippakis vertaalt de opwinding van de muziek naar zijn gedrag. In 2015 dook hij nog van het balkon in de Melkweg, hier liet hij zich met gitaar en al bij de benen omhoog houden door het publiek, en speelde ondertussen zijn solo.

Hun liedjes werden door de zaal ontvangen alsof het voetballiederen zijn: met opgestoken vuist en woordelijk meegezongen. Zowel band als aanhang lijken nog niet gewend aan Foals’ nieuwe vorm.