O my god , smullen! De Backstreet Boys zijn terug!

De vijf beste liedjes van de Backstreet Boys De Backstreet Boys treden donderdag op in de Ziggo Dome. Nu voor volwassen fans. Vijf nummers die de groep onsterfelijk maakten.

De Backstreet Boys tijdens een optreden in Madrid op 13 mei.
De Backstreet Boys tijdens een optreden in Madrid op 13 mei. Foto EPA/ Kiko Huesca

‘Meeblèren de hele avond, zin in”, post Marloes van der Meer op Facebook onder de foto van de ‘Backstreet Men’ die de Ziggo Dome zaterdag online zette. De Backstreet Boys zijn ‘back’ en de tienermeisjes van toen zijn nog net zo fan als vroeger. „Eerst dinsdag in Hannover, woensdag in Antwerpen, en dan in Amsterdam (en daarna nog 2x)”, schrijft Janine Hornix met een tong-uit-de-mond-smiley.

De boyband uit Florida, die bekend werd met hits als ‘Quit Playing Games (With My Heart)’ en ‘I Want It That Way’ is toe aan hun grootste arena-tour in achttien jaar. Die staat in het teken van hun tiende album, DNA, dat in januari verscheen. In de jaren ervoor vochten Nick Carter (1980), Brian Littrell (1975), AJ McLean (1978), Howie Dorough (1973) en Kevin Richardson (1971) een juridische strijd uit met hun in de gevangenis overleden ex-manager Lou Pearlman. Tussen 2006 en 2012 probeerde bandoudste Kevin Richardson het als acteur op Broadway. Na hun hereniging in 2013 en een tour met de New Kids on The Block is de ultieme ‘boyband’ nu echt terug. Kevins stem is wat krakerig en zelfs Nick nadert de veertig, maar de ‘jongens’ gaan donderdag wat van hun allergrootste kneiters spelen in de Ziggo Dome. Of je ze nou leuk vond of niet, een groot deel van hun oeuvre is niet meer van je harde schijf te wissen.

1 I Want It That Way (1999)

Hun allergrootste hit definieerde pop in de jaren negentig, samen met Britney Spears’ ‘...Baby One More Time’. Bij de tekst, geschreven door de Zweedse hitmachine Max Martin, kan je vraagtekens plaatsen: ‘I never want to hear you say / I want it that way (ik wil niet horen wat jij anders wilt).’ Maar het nummer, inclusief de voor hen typerende closeharmonyzang en dramatische bridge, nestelt zich in je oor als een houtworm in een rotte balk.

2 As Long As You Love Me (1997)

Hun tweede single bracht de band supersterrenstatus. Deze ballad kleeft bijna aan de speakers van zoetsappigheid, maar heeft een sterke opbouw in de vorm van lieflijk rimpelende akkoorden over een zachte drumbeat met een welgemikte bridge die het zeer urgente tienerverlangen compleet invoelbaar maakt. Anders dan ‘Show Me the Meaning of Being Lonely’ waarin een wat zeurderig flamencogitaartje het gevoel van liefdesverdriet illustreert, bruist dit nummer van hoopvol verlangen.

3 Quit Playing Games (With My Heart) (1996)

Hun eerste grote hit in de Verenigde Staten en samenwerking met Max Martin legde met zijn lieflijke gitaararpeggio’s en softe drumbeat de blauwdruk voor ‘I Want It That Way’ en zette de Backstreet Boys op de kaart als ‘de ultieme boyband’. The Jackson 5 en New Kids on The Block waren eerder en Take That en *NSYNC waren er ook, maar gemeten in verkoopaantallen (meer dan 130 miljoen verkochte platen) blijft het met een krantenadvertentie geronselde antwoord op ‘Boyz II Men’ ongeëvenaard.

4 Everybody (Backstreet’s Back) (1997 )

Het is marketing-technisch slim om de naam van je band in het refrein te verwerken. Daarnaast bracht de horror-video, die thema en choreografie ontleent aan Michael Jacksons ‘Thriller’, de groepschoreografie tot nieuwe hoogtes. Het stampende meezingrefrein, de schurende gitaarsynths en de up-tempo beat met echo’s van stadiongeschreeuw kan zelfs de meest ingeslapen vrijgezellenparty om vier uur ’s nachts weer in lichterlaaie doen ontsteken. Na een epische break zwelt de partymotor weer aan tot standje turbo.

5 The One (1999)

In ‘The One’ prediken de jongens op euforische wijze de gospel van de liefde: ‘I’ll be the one, who will make all your sorrows undone’. Wat heb je nog meer nodig als veertienjarige? Het is upbeat, romantisch en dit keer houden de jongens het lekker bij zichzelf. Zoals televisieserie Sex And The City de vrouw terugbrengt tot vier archetypen, deelden de Backstreet Boys de jongens in: de dromer, de buurjongen, de stouterd, het jonkie en de ‘aparte’. Voor elke bakvis zat er wel één ‘The One’ bij.