Opinie

De Amerikaanse agressie tegen Iran, deel twee (en slot)

Iran heeft weinig vrienden in zijn crisis met de VS, constateert . Het slechte imago van de islamitische republiek is daar debet aan.
Dwars

Vandaag mijn deel twee over de Amerikaanse escalatie tegen Iran die heel goed tot een totaal overbodige oorlog kan leiden. Op mijn vorige column – geen Iraanse, maar Amerikaanse agressie – kreeg ik instemmende maar ook een heleboel boze reacties. Zoals: „De echte agressors zijn de mullahs en de Iraanse burgers steunen de Amerikanen”, „onder de mullahs leeft de wens tot genocide”, „lieverdjes daar in Iran, nodig ze uit in de EU te komen”, en „ze willen alleen maar Israël vernietigen”.

Lees ook deel 1 van deze column: Iraanse agressie? Groeiende Amerikaanse agressie eerder

Oké. Het zijn zeker geen lieverdjes daar aan de macht in Iran. Ja, het regime schendt mensenrechten. Zojuist zijn drie schrijvers tot zes jaar gevangenis veroordeeld wegens „propaganda tegen de staat” omdat ze een herdenking hadden georganiseerd voor collega’s die in de jaren negentig door staatsagenten werden vermoord. En dat is maar één schending uit een hele lange reeks. Ja, Iran zorgt er samen met Rusland in Syrië voor dat Assad aan de macht blijft (op verzoek van het, of u het nu leuk vindt of niet, wettige regime) en steunt Hezbollah in Libanon. Iraanse leiders dreigen van tijd tot tijd Israël te vernietigen – maar zijn zulke dreigementen serieus te nemen tegen een nucleaire macht?

Dit zijn wat mij betreft geen redenen om de Iraanse economie te wurgen en eventueel een oorlog te beginnen. Dan zou oorlog gewettigd zijn tegen bijna elk Midden-Oosters land, wat zeg ik, bijna elk land! Saoedi-Arabië vermoordde Khashoggi en bemoeit zich even hard met zaken buiten zijn grenzen. Denk maar aan de oorlog in Jemen en subsidies voor Nederlandse moskeeën. Of Egypte. China! Daar zitten miljoenen Oeigoeren in heropvoedingskampen.

Het verbaast me hoe makkelijk over oorlog of ten minste geweld tegen Iran wordt gepraat. In Washington heeft de Bolton-Pompeo-sfeer het over de groeiende Iraanse dreiging en het „snelle” en „beslissende” antwoord dat zal volgen. Of neem senator Tom Cotton: „twee aanvallen, de eerste en de laatste”. In Saoedi-Arabië eiste de Arab News „chirurgische aanvallen” als reactie op een drone-aanval op een oliepijpleiding. Die is opgeëist door de Jemenitische Houthi-rebellen, als vergelding voor de Saoedische bombardementen op henzelf. Maar voor de Saoediërs is Houthi hetzelfde als Iran, dus Iran „moet hard worden geraakt”. De Arab News maakt deel uit van een groep die eigendom is van een broer van de kroonprins.

In de Amerikaanse pers heb ik al hele scenario’s gezien: aanvallen op nucleaire installaties, de olievelden van Khuzestan bezetten – naar het voorbeeld van Saddam Hussein in 1980 – en dan natuurlijk de raketbases. Slachtoffers, de onvermijdelijke destabilisering van het gebied en vluchtelingenstromen blijven in dergelijke scenario’s onvermeld. Ook in uw boze reacties op mijn vorige column trouwens.

Het is het slechte imago van Iran. De islamitische revolutie, ayatollah Khomeiny vs. die arme sjah en Farah Diba, de bloedige afrekeningen. De bezetting van de Amerikaanse ambassade en de gijzeling van het ambassadepersoneel. Het Dood aan Amerika tijdens het Vrijdaggebed. Niet voor niets steunde niet alleen Amerika maar zo goed als de hele wereld Saddam Hussein, een gruwelijke mensenrechtenschender, in zijn oorlog tegen Iran.

Tijden zijn veranderd. De islamitische republiek van nu is onherkenbaar anders dan de islamitische republiek van toen. En afgezien daarvan, denkt u dat oorlog de Iraanse burgers ook maar iets goeds zou opleveren?

Carolien Roelants is Midden-Oostenexpert en scheidt op deze plaats elke week de feiten van de hypes.