Wie gaat het miljoenen slurpende Songfestival van 2020 betalen?

Songfestival De financiering van het Songfestival in Nederland wordt waarschijnlijk een probleem. De publieke omroep moet al tientallen miljoenen bezuinigen.

De organisatie van het Songfestival, dit jaar in Tel Aviv, kan al snel oplopen tot tientallen miljoenen euro's
De organisatie van het Songfestival, dit jaar in Tel Aviv, kan al snel oplopen tot tientallen miljoenen euro's Foto ANP

Midden in de nacht vol feesten in Tel Aviv, die zaterdag volgde op de overwinning van Duncan Laurence op het Eurovisie Songfestival, was er ook nog een serieus moment. EBU-voorzitter Jon Ola Sand overhandigde de Nederlandse delegatie de starterskit ‘Hoe organiseer ik het Songfestival’. Sand: „Jullie moeten meteen aan de slag. Je weet hoeveel werk het is om het te organiseren”. Om zich alvast voor te bereiden en te kijken hoe het moet, liep er in Tel Aviv een groepje Nederlandse omroepmensen rond.

Dinsdag komt een delegatie van de EBU, de koepelorganisatie van Europese omroepen, langs in Hilversum om de omroep te adviseren „Wie het Songfestival wint, komt in een situatie terecht die veel lijkt op een crisis”, zei toenmalig festivalleider Sietse Bakker eerder in NRC. Eén jaar is kort voor zo’n evenement. „Op het eind van dat gesprek vallen de omroepmensen dan helemaal stil. Dan zie je ze denken: waar zijn we aan begonnen.”

Eric Dekker, AVROTROS-woordvoerder, meldt zondagochtend vanaf het vliegveld in Tel Aviv, dat zijn omroep, samen met koepelorganisatie NPO en taakomroep NOS, om te beginnen een projectgroep gaat samenstellen om het festival op te zetten. „De NPO is het officiële lid van de EBU, en de NOS heeft de kennis en ervaring in het organiseren van grote evenementen.”

Lees ook: Met Duncan Laurence wint gevoel het van spektakel op het Songfestival

Rutte gaat niet betalen

De omroep moet met de pet rond. Het festival in Israël kostte tegen de 30 miljoen euro. De EBU draagt zes miljoen euro bij, afkomstig uit de contributie van de deelnemende omroepen. De andere miljoenen moet de omroep zelf ophalen. De Nederlandse publieke omroep moet al jarenlang tientallen miljoenen bezuinigen. Voor volgend jaar zit er nog een gat in de begroting van zo’n 60 miljoen euro. De financiering wordt dus een probleem.

Premier Rutte zei zondagochtend in WNL op Zondag dat hij de rekening niet gaat betalen. De omroep moet het maar uit het bestaande budget halen, vindt hij.

Het kan wel veel goedkoper. De edities in Malmö (2013) en Stockholm (2016) kostten respectievelijk 14 en 15 miljoen euro. De EBU heeft ook een budgetneutraal draaiboek voor armlastige landen. Wie het slim aanpakt, zoals Finland in 2007, kan de investering terugverdienen; aan kaartverkoop, sponsoring, merchandise, televoting. Dat leverde toen twaalf miljoen euro op.

De meeste landen willen juist flink uitpakken. Het festival is een ideaal moment voor urenlange reclame voor stad en land. En het aantrekkelijke van het festival is juist de extravaganza. Daar horen grote getallen bij. Zo’n 200 miljoen kijkers wereldwijd (de finale had in Nederland 4,4 miljoen kijkers); er zitten tienduizend mensen in de zaal, en achter de schermen lopen 4.500 medewerkers rond (waarvan een derde pers, een derde delegaties). Dat mag wat kosten.

Citymarketing

Vorige keer riep de Israëlische winnaar Netta Barzilai enthousiast: „Volgend jaar in Jeruzalem!”. Dat ging niet door, het festival was in Tel Aviv. Les één, zei Sietse Bakker eerder: zeg nooit meteen in welke stad je het wilt houden. De organiserende stad, kien op citymarketing, kan namelijk flink bijdragen aan de kosten. In ieder geval in natura. Denk aan beveiliging, huisvesting, bereikbaarheid. Dus is het zaak dat verschillende steden tegen elkaar gaan opbieden. Dat gebeurde eerder bijvoorbeeld bij Het Glazen Huis of The Passion.

Amsterdam ligt voor de hand. In de Ziggodome kunnen zo’n 17.000 mensen. Nadeel: er liggen niet veel zalen omheen om bijvoorbeeld het persleger en de delegaties te herbergen. Beurscomplex de RAI lijkt dan beter geschikt. Dat organiseerde het festival in 1970, nadat Lenny Kuhr had gewonnen met ‘De Troubadour’. De laatste keer dat Nederland gastland was na winst door een Nederlandse artiest op het muziekfestijn was 43 jaar geleden. Een jaar daarvoor (1975) had Teach-In met ‘Dinge-Dong’ het Songfestival gewonnen. Nederland hostte in 1980 nog een keer het festival, nadat Israël zich had teruggetrokken als organisator.

Lees ook deze reportage vanuit een Amsterdamse bar: De kroeg ontploft als Duncan wint

Maar met citymarketing hoop je toeristen te trekken. En Amsterdammers zouden juist graag minder toeristen hebben. Het Songfestival zou ook naar Rotterdam kunnen (Ahoy) of naar Maastricht (MECC), toch al een stad met een Europese klank, dankzij het Verdrag van Maastricht.

Correctie (19 mei 2019): In een eerdere versie stond dat Nederland 43 jaar geleden het festival voor het laatst organiseerde, in de RAI. Dat is onjuist. Ook was de achternaam van Jon Ola Sand verkeerd gespeld. Beide zijn hierboven aangepast.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.