Recensie

Recensie Theater

Plastic is in ‘Botanical Wasteland’ het nieuwe groen, maar het heeft geen ziel

Theater De tuin in ‘Botanical Wasteland’ is het laatste toevluchtsoord van de mens, een verloren paradijs in een destructieve omgeving.

Botanical Wasteland van Boogaerdt/Vanderschoot & Touki DelphineFoto Mark David
Botanical Wasteland van Boogaerdt/Vanderschoot & Touki DelphineFoto Mark David
    • Kester Freriks

De spilzieke mens verkwanselt planeet aarde. Met de voorstelling Botanical Wasteland door Boogaerdt/Vanderschoot dringt dit pijnlijke besef het theater binnen. Dat is lovenswaardig. De uitvoering is video-installatie, performance en live-muziek, uitgevoerd door Touki Delphine, ineen. De toeschouwers nemen plaats rondom een broeikas, waarin acteurs en muzikanten als avatars leven in de jungle. Lianen, slangen, reusachtige felrode kevers, het geluid van sijpelend water en bloemen symboliseren de laatste natuur. Vogelzang klinkt. Maar dreigende, hallucinerende klanken transformeren het vertrouwde in een wasteland, een afvalberg van plastic. Videoschermen tonen de namen van de seizoenen en binnenin de tuin, die Darwin’s playground wordt genoemd, zorgen lichteffecten en bewegende sculpturen voor de wisseling van sfeer: Winter, Spring, Summer.

Het duo Boogaardt/Vanderschoot brengt theater als installatie. De tuin die zij presenteren is het laatste toevluchtsoord van de mens. De bloei is overdadig, maar wie goed kijkt beseft dat deze natuur gedoemd is: plastic is het nieuwe groen, maar zonder ziel. De avatars die erin schuilen zijn ontdaan van herkenbare menselijkheid. Hun verschijningen glijden voorbij als filmbeelden, vervloeiend met de plantenweelde. Een stem met donkere resonans verhaalt over het Scheppingsverhaal, over God die aarde en water creëert. Filosofieën over de betekenis van een tuin komen voorbij: van een tuin kun je dromen, je kunt erin opgaan, een tuin is als het verloren paradijs in een destructieve omgeving. Botanical Wasteland is een sinister toekomstvisioen, gebracht als een wellustig groeiende wereld. Die paradox maakt de voorstelling boeiend, maar ook net te artificieel. Ik mis de menselijke maat.