Recensie

Recensie Muziek

Deze hologramshow doet recht aan Zappa

    • Jan Vollaard

Rock Frank Zappa had er de lol van ingezien dat hij nog eens als hologram op tournee zou gaan. Animatie en interactie zorgden voor levendigheid tijdens ‘The Bizarre World of Frank Zappa’.

Frank Zappa
Frank Zappa

Absurdisme was altijd een hoofdingrediënt in de muzikale praktijk van Frank Zappa. De Amerikaanse zanger, gitarist en componist (1940-1993) had er waarschijnlijk de lol van ingezien dat hij nog eens als hologram op tournee zou gaan, omringd door muzikanten die nog echt met hem gespeeld hebben. Anders dan bij eerdere hologramvertoningen van Elvis Presley en Maria Callas was er bij The Bizarre World of Frank Zappa werkelijk sprake van muzikale interactie.

Telkens wanneer de driedimensionale projectie van Frank Zappa midden op het podium verscheen speelden topmuzikanten als Ray White (gitaar), Joe Travers (drums) en Robert Martin (keyboards) in op de onwerkelijke geestverschijning van hun oude werkgever. Regelmatig stegen ze boven zichzelf uit in Zappaëske improvisatie.

Overigens verscheen Zappa’s hologram maar vier keer in een twee uur durende show, die voor de rest in het teken stond van kleurrijke animatie met een hoog Monty Python-gehalte. Bij ‘Montana’ kwam de tandfloss uit Zappa’s tekst tot leven en op andere momenten herinnerde de animatie aan ‘Claymation’: in stop-motion bewegende poppetjes van klei voorzien van Zappa’s karakteristieke snor en haardos.

Bij een drietal semi-klassieke nummers verscheen Zappa als dirigent en bestond de animatie uit willoze sneeuwpoppen; een grappige verwijzing naar de manier waarop de echte Frank Zappa keek naar de orkestleden die zijn vaak onmogelijk moeilijke stukken moesten uitvoeren. Bij ‘Peaches en Regalia’ hoorde je met terugwerkende kracht hoe hier in 1969 de symfonische rock werd geboren. Zoon en organisator Ahmet Zappa danste tot slot als een stuiterbal over het podium, blij dat de herinnering aan zijn briljante vader recht was gedaan.