Peer Mascini werd reclameheld van de eeuw

Peer Mascini 1941-2019 Hij was de bekendste onbekende acteur van Nederland, bekend van de melkreclame ‘Geen bommetje!’

Acteur Peer Mascini
Acteur Peer Mascini Foto Marcel Hemelrijk

Hij had er maar een paar woorden voor nodig om door het Nederlandse publiek te worden uitgeroepen tot reclameheld van de eeuw. „Ik heb nog zó gezegd: geen bommetje!” riep hij in 1993 in het reclamefilmpje van Melkunie dat tot een van de populairste reclamecampagnes aller tijden zou uitgroeien. Melkunie had aanvankelijk geaarzeld: was het wel een goed idee zo’n geaffecteerd sprekende heer in een pak met vest in te huren om melk te verkopen? Maar omdat de reclamemakers zo aandrongen, besloot de fabrikant het er toch maar op te wagen – met als gevolg dat de melkomzet even hard steeg als de bekendheid van de man die aan de rand van een zwembad een plens water over zich heen kreeg.

Peer Mascini, die misschien wel de bekendste onbekende acteur van Nederland was, is vrijdag op 78-jarige leeftijd overleden. Zijn roem als reclame-mascotte oversteeg alles wat hij verder nog deed. Inclusief het Gouden Kalf dat hij in 1996 kreeg voor zijn hoofdrol in de gevoelige film Blind date van Theo van Gogh – als een gepijnigde man die zijn huwelijk poogt te redden door met zijn vrouw een benauwend rollenspel te spelen. Daarnaast verscheen Mascini nog in allerlei andere filmrollen en -rolletjes, waarin hij veelal enigszins excentrieke personages vertolkte. Ook zette Mascini zich graag in voor projecten die zich buiten het reguliere repertoire bevonden. Zijn cv bevat daarvan verrassende voorbeelden. Zoals zijn hoofdrol als wereldreiziger in de semi-informatieve VPRO-jeugdserie Het plakboek van Primus 1 (1995), waarin hij vertelde over reizen naar verre windstreken. En zijn rol als theater-goeroe in de quasi-documentaire tv-film Masterclass (2005, geschreven en geregisseerd door Hans Teeuwen.

Zijn theaterdebuut maakte Mascini in 1963 bij het toenmalige Vestzaktheater. Daarna werkte hij vijf jaar lang bij het buitenissige gezelschapje Dzjatsh, tot hij in 1973 toetrad tot de pas opgerichte groep Hauser Orkater, die opviel door een nieuwe combinatie van muziek en theater. In die voorstellingen vormde de soms grotesk uitgedoste Mascini menigmaal een intrigerend middelpunt. Moeilijk te doorgronden mannen – daarin was hij op zijn best.