Potsierlijk live-commentaar bij halve finale Songfestival

Zap De commentatoren Cornald Maas en Jan Smit, tevens lid van de commissie die de Nederlandse inzending kiest, lieten alle lof voor andere kandidaten vergezeld gaan van een groter compliment voor Duncan Laurence.

Duncan Laurence tijdens het Eurovisie Songfestival, 2019.
Duncan Laurence tijdens het Eurovisie Songfestival, 2019. Foto Avrotros.

In de aanloop tot het Eurovisie Songfestival begrijp ik wat voetbalhaters soms doormaken. Niet alleen omdat de finesses van het evenement mij ontgaan, maar vooral door de verzadigende werking van de voorbeschouwingen.

De ‘documentaireDuncan Laurence op weg naar het Songfestival werd in vijf dagen driemaal uitgezonden. Een tikje overdreven, ook al omdat een flink deel bestond uit het volgen van de zanger bij tv-optredens (wat dus al op tv te zien was geweest). Er was een Songfestivaltest en een Songfestivalspecial van Beste zangers.

Voor de halve finales werden de deelnemers op NPO1 een halfuur voorbesproken door bekende fans. Die waren vaak ervóór in M te zien geweest, al leek de Songfestivalliefde bij Margriet van der Linden niet heel diep te zitten: „Ik vond het leuk om te zien waar jullie naar kijken, maar ik schrok wel.”

De harmonie tussen de volkeren draait kleine rondjes op de Nederlandse televisie. Het dorpse effect wordt versterkt doordat de live-commentatoren Cornald Maas en Jan Smit lid zijn van de commissie die voor Avrotros de Nederlandse inzending kiest. Het voelt een beetje alsof Marc Overmars en Edwin van der Sar het tv-commentaar verzorgen bij Ajax-Tottenham Hotspur.

De consequentie van die dubbelrol is dat Maas en Smit (niet te verwarren met het gelijknamige administratie- en belastingkantoor te Hoofddorp) bij elk schouderklopje dat ze Laurence geven, ook zichzelf complimenteren met hun keuze.

Donderdag was het eindelijk Duncan-day en kon Laurence zijn liedje zingen. Carlo Boszhard had het in de voorbeschouwing alvast gehad over ‘dit succes’, wat me een beetje voorbarig leek. Er leken zich bovendien Zweedse wolken boven de Nederlandse zege samen te pakken. Want, nu ja, de gospelpop van John Lundvik was buitengewoon vrolijk en aanstekelijk. Jan Smit zag wel een nadeel aan de Zweedse act: „Misschien is dit toch te veel gospel voor de mensen in Oost-Europa.” Hier leek ‘gospel’ een eufemisme voor ‘zwart’ en ‘mensen in Oost-Europa’ voor ‘racisten’.

„Pure emotie en authenticiteit die, zo blijkt, iedereen raakt”, zei Maas voordat Laurence een noot had gezongen. Toen de onoverwinnelijke Duncan eenmaal had opgetreden (het was het Hollandse commentaarduo ontgaan dat de Noorse inzending even daarvoor de zaal in vuur en vlam had gezet) hoorde ik hier in huis: „Dat heb ik met zangles ook: je weet dat je iets heel goed kunt zingen, maar dan zie je bij het optreden al die mensen om je heen en dan is het toch anders.” Maas en Smit hielden het erop dat Laurence het na een moeizaam begin heel goed had opgepakt. En de lamp in het decor was ook precies op het juiste moment „ingedaald”.

De mannen leken zichzelf opgelegd te hebben alle lof voor anderen vergezeld te laten gaan van een groter compliment voor Laurence. Het leidde tot potsierlijkheden als dit dialoogje over de overtuigende inzending van Noord-Macedonië: „Blijft dit overeind na Nederland, denk je?” „Duncan heeft wel laten zien hoe het moet.” Kom op jongens, zó klein hoef je de wereld niet te maken.

Er klonk ernstige opluchting door in het „Yes!” waarmee in het commentatorenhok de finaleplaats van Laurence werd begroet. Aan tafel bij Pauw – dat bij winst zondag met een extra uitzending komt – werd de uitvoering van de Nederlander schoorvoetend kritisch besproken. Jamai Loman signaleerde dat er online ‘gemengd’ was gereageerd.

Gerard Joling had het idee dat Duncan het begin ‘anders’ zong, „misschien wat lager”. De schat. Waarna het aan tafel zo lang over de swingende Zweden ging dat het deed vrezen voor de Nederlandse kansen in de finale.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.