Recensie

Recensie Muziek

Herrezen Dur Dur Band laat Somalische popmuziek weer bruisen

Recensie Dur Dur Band was met zijn soul en disco in de jaren tachtig mateloos populair in Somalië. Met enkele originele leden stonden ze in Paradiso Noord.

Somalië en popmuziek vormen een zeldzame combinatie. Dat geldt op internationale podia, maar ook in het land zelf. Want waar oorlogen, religieus terrorisme en warlords heersen, is weinig ruimte voor muziek. Dat het ooit anders was, blijkt als Dur Dur Band speelt. Met enkele originele leden brengt de voorheen populairste band van het land de rammelende funk, soul en disco uit de jaren tachtig ten gehore, toen Mogadishu nog bruiste.

Meer dan op de heruitgaven van de verzamellabels die met het historische herstelwerk van de band begonnen, klinkt er ook reggae in Paradiso Noord. De mystieke blazers die op plaat doen denken aan ethiojazz, zijn op het podium teruggebracht tot een saxofonist. De cassettebandjeskwaliteit is live afwezig. Soms is dat een gemis.

Het achttal mist podiumroutine, zo lijkt het. De presentatie oogt sympathiek rommelig, maar de band wordt ook nog eens geplaagd door slecht verzorgde techniek: de achtergrondzang staat uit en de leadzangers moeten regelmatig wisselen van microfoon om verstaanbaar te zijn.

Het is allemaal snel vergeten als zangeres Fadumina Hilowleh in ravissante blauwe jurk de ogen op zich vestigt, eerst op stiletto’s met plateau, later op blote voeten. Ze beweegt op een manier die in Mogadishu vermoedelijk niet meer kan en haar stem eist alle aandacht op. Na een middelmatig begin van de band brengt ze schwung, stoom en attitude in de muziek en op het podium.

Het wisselen tussen vier leadzangers brengt variatie in de sound die voor het overige aanstekelijk, maar ook wat generiek is. De beste zanger is de congaspeler, bij hem brengen de Arabische krullen een kleur die Dur Dur Band onderscheidt van de pan-Afrikaanse soul die tot dan toe klonk en die nog onderstreept wordt door af te sluiten met een cover van de Nigeriaanse Fela Kuti.

De herrijzenis van Dur Dur Band is aangewakkerd door parelduikende verzamelaars die een beeld van een verloren, swingend Mogadishu cultiveren. Dat de live-versie daar niet aan kan tippen is niet verwonderlijk en misschien ook niet belangrijk. Dat de muziek er is, dat die lekker klinkt en je laat dansen zoals je wilt, daar gaat het om.