‘De bloemen zijn zo levendig en lijken haast uit het schilderij te springen’

Mijn favoriet Waarom heeft u dit kunstwerk gekocht? Deze week: een schilderij

Maria Crollet (84) kreeg een schilderij (1,06 m. hoog, 1,26 m. breed) cadeau.
Maria Crollet (84) kreeg een schilderij (1,06 m. hoog, 1,26 m. breed) cadeau.

‘Toen de inboedel van het klooster waar ik als kind jarenlang naar school ben geweest, werd verkocht ben ik op zoek gegaan naar schilderijen van zuster Martina. Zij gaf ons tekenles in een groot atelier op zolder. Zij was een zeer introverte vrouw die tijdens de lessen altijd aan haar eigen schilderijen werkte en – net als ikzelf – verzot was op bloemen. Het was in die tijd niet zo gebruikelijk voor vrouwen om te schilderen. Ik kocht tijdens die inboedelverkoop zo’n vijf jaar geleden een klein schilderijtje met goudbloemen van haar uit 1928 voor drie keer niets. Voor mijn tachtigste verjaardag gaven mijn kinderen mij dit veel grotere werk van haar met chrysanten erop, dat ze maakte in 1954 en dat in het atelier van de zuster-overste hing.

Heel mijn huis hangt vol met schilderijen van bloemen, maar die van zuster Martina vind ik het mooist geschilderd; ze zijn zo levendig en lijken haast uit het schilderij te springen. Wat dit werk voor mij nog mooier maakt is dat ik weet dat de telers van de bloemen op dit werk de beste vrienden waren van mijn ouders. Ze woonden net als wij in Borsbeek bij Antwerpen.

De goudbloemen op het kleinere werk groeiden in de tuin van het klooster, die kon ze gewoon zelf plukken. Deze bloemen heeft ze cadeau gekregen nadat ze om een boeket gele en bruine chrysanten had gevraagd om te schilderen; nonnen en paters konden immers zelf niets kopen of geven, ze konden alleen krijgen. Zulke grote chrysanten als op dit werk worden trouwens nu niet meer geteeld, dat is te arbeidsintensief.

Mijn liefde voor bloemen is in mijn kindertijd ontstaan; hoewel mijn ouders zelf geen bloemen teelden maar groenten, hadden ze in en rond het huis altijd bloemen en planten staan. Dat lijkt nu volstrekt normaal, maar in Vlaanderen was het in de jaren dertig en veertig niet zo gebruikelijk om bloemen in huis te hebben. Tegenwoordig merk je dat er hier net als in Nederland meer een cultuur voor is. Zelf kan ik me geen dag voorstellen zonder een boeket in huis.

Wat er met zuster Martina is gebeurd nadat ik van school ben gegaan, weet ik niet. Ze was al niet meer zo jong toen ze ons les gaf en veel wisten we niet over de zusters in het klooster, behalve dat de orde oorspronkelijk uit Duitsland kwam. Ik denk dat ik het er eens over moet hebben met mijn schoolvriendinnen. Ik zie tien dames met wie ik samen les volgde in het klooster van Borsbeek nog regelmatig, we zijn nu allemaal in de tachtig. Jozefa, één van mijn beste vriendinnen, heeft een werk van zuster Martina met dezelfde chrysanten maar met paarse schakeringen.”