Koekjes

schildert met demente ouderen. Ze schrijft columns op basis van haar ervaringen. Deze week: „Niets eten? Dat is ze toch gewend?”

‘Dus je hebt de hele dag niets gegeten?” vraagt mevrouw V. nog een keer. „Klopt”, zeg ik. „En je gaat ook niet een van je eigen koekjes eten?” „Klopt ook, dan zou ik m’n vasten verbreken en kan ik opnieuw beginnen.”

Mevrouw V. neemt nog een hapje van haar mlouza-koekje, en werpt mevrouw G. een onthutste blik toe. „Het is toch werkelijk niet te geloven.”

Mevrouw G. reageert niet maar ruikt wat aan het zoete baksel in haar hand.

Maar mevrouw V. is nog niet klaar; ze is bezorgd. „Straks val je om, kind!”

Ter gelegenheid van de ramadan trakteer ik de dames op huisgemaakte mlouza-koekjes met amandel en citroen. Nu bestoken ze me met hun vragen en vraag ik mezelf af of ik dit stukje niet had kunnen vermijden. Want ook zonder koekjes hebben we het gewoon gezellig.

Ik doe een poging om mevrouw V. van haar bezorgdheid af te helpen.

„Ik ben het gewend, lieve mevrouw. Ik doe al jaren mee aan de ramadan en het is tot nu toe altijd goed gegaan. Het leert mij de baas te zijn over mijn lichaam en geest, en leert mij empathie te hebben voor mensen die het minder hebben. Ik mag na zonsondergang gewoon weer eten!”

Mevrouw B. zit aan het uiteinde van de tafel en begint aan haar tweede koekje terwijl ze een azuurblauwe kleur toevoegt aan haar regenboog. „Ik vind het prachtig hoor. Ik sta er volledig achter”, zegt ze zonder op te kijken van haar schilderij. „Als mensen meer zouden denken aan een ander zouden we met z’n allen misschien minder eenzaam zijn.”

Mevrouw V. heeft haar bezorgde blik nog niet van me afgewend en mevrouw G. besluit haar medebewoonster te verlossen van haar zorgen. „Maak je niet zo druk, mens. Dat kind is het gewend. Dat zegt ze toch zelf?”

Gelukkig, zij begrijpt het.

„Hoe kan je in hemelsnaam wennen aan niet eten?” vraagt mevrouw V. zich nog steeds af.

Mevrouw G. klopt de kruimels van haar blouse en wendt zich tot mevrouw V. om het haar uit te leggen. Haar blik is ernstig. „In het land waar zij vandaan komt hebben ze geen hap te eten. Zij zijn echt wel wat gewend hoor”, zegt ze terwijl ze mijn kant op wijst.

Een gevoel van verwarring in combinatie met een lach die ik niet kan inhouden vertelt me dat een koekjesloze middag toch echt minder ingewikkeld was geweest.

Om de privacy van betrokken ouderen te respecteren, zijn herkenbare details aangepast.