Recensie

Recensie Muziek

dEUS weet de ‘Ollanders’ stil te krijgen

Recensie Met het derde album van dEUS, ‘The Ideal Crash’, brak de band echt door. In Tivoli-Vredenburg speelden de Vlaamse muzikanten de plaat integraal. Het publiek sukkelde in slaap.

De Vlaamse band dEUS gaf in Tivoli-Vredenburg toch iets te weinig.
De Vlaamse band dEUS gaf in Tivoli-Vredenburg toch iets te weinig. Foto Ben Houdijk

Tom Barman, zanger-gitarist van de iconische Vlaamse rockband dEUS, begint de eerste van drie uitverkochte shows in het Utrechtse TivoliVredenburg met de ultieme spoiler. Daar gaan we, kondigt hij aan: „In vaste volgorde: 53 minuten en 28 seconden. Enjoy!”

Dat krijg je ervan, als een gelauwerde rockband – zoals gelauwerde rockbands op een gegeven moment nu eenmaal doen – een plaat uit de catalogus integraal besluit te spelen. In dit geval is dat het twintig jaar oude The Ideal Crash. Dat derde album verdient zo’n feestje wel: het was een kantelpunt in de dEUS-historie. Vergeleken met de experimentele, losbandige en volstrekt eigenzinnige voorgangers Worst Case Scenario (1994, met de monsterhit ‘Suds & Soda’) en In a Bar, Under the Sea (1996) klonk de band uit Antwerpen opeens opvallend gecontroleerd en ingetogen. Tegelijkertijd ging er van de nummers (over slopend liefdesverdriet waaraan groots werd geleden) een gevaarlijke, onderhuidse dreiging uit. Barman klonk dan weliswaar als een brave engel, ondertussen biechtte hij in ‘Sister Dew’ toch maar mooi op: „The only emptiness I need to fill, is understanding what it is that made me kill.” De stiekeme murder ballad zou vanwege de hoge intensiteit nauwelijks op de setlist verschijnen.

Het was het wachten waard. Twee decennia en vele bezettingswisselingen later (gitaargenie Mauro Pawlowski heeft de band in 2016 jammer genoeg vaarwel gezegd) zijn zowel Barmans gelaat als zijn stembanden op een goede manier gerijpt. Alleen: om het 53 minuten en 28 seconden spannend te houden, moet je meer doen dan alleen plichtmatig een plaat afdraaien. Dat lukt aanvankelijk prima: opener ‘Put the Freaks Up Front’ krijgt een spannende choreografie van acht in het zwart geklede dansers (m/v) die hartstochtelijk headbangen of zich dramatisch ter aarde storten. Ze keren vaker terug, ook in ‘Instant Street’ dat ontploft in een magistrale climax waarin Klaas Janzoons (met Barman het enige bandlid van het eerste uur) zijn viool laat loeien als een luchtalarm.

Lees ook een interview met dEUS uit 1996 net na hun tweede album: ‘Wij drinken graag, wij drinken veel’

En toch is het te weinig. Want te vaak is dEUS gewoon een band die een twintig jaar oude plaat afdraait en het vol bewondering toekijkende TivoliVredenburg langzaam in slaap weet te sukkelen. „Jullie zijn heel stil”, reageert Barman eerst nog verbaasd. „Ik neem aan dat dat gebruikelijk is hier?” Om zich later hardop gerust te stellen: „Wij zijn altijd fier als we tweeduizend Ollanders stil krijgen. Daar pak je mee uit in Antwerpen, hoor.”