Opinie

Overleef en je wordt een monster

Joyce Roodnat Horrorschrijver Thomas Olde Heuvelt presenteert zijn nieuwe roman ‘Echo’. Joyce Roodnat heeft hem hoog zitten, dus ze is erbij.

Joyce Roodnat

Hij is wat Britten angelic noemen – wat iets anders is dan ‘engelachtig’, dat is te zacht. Het is meer dat hij de indruk maakt of hij altijd elke hond aait en altijd geniet van elk praatje over het weer en elke week appeltaart bakt voor het geval er iemand langskomt. In enge verhalen is er dan iets aan de hand – en zo is het ook: angelic Thomas Olde Heuvelt schrijft horror-thrillers. Griezelige romans, waarin duivelse machten en ondode schimmen de mens overmeesteren, of die mens nou in ze gelooft of niet. Een moeilijk genre, maar het lukt hem. Zonder dat de gemiddelde lezer hier het beseft, is hij een Nederlandse auteur die wereldwijd wordt gelezen. Letterlijk, van de VS tot China.

Ik heb ’m hoog zitten, daarom neem ik deel aan de presentatie van Echo, zijn nieuwe roman die zich ontrolt in het Zwitserse hooggebergte. Ik vraag naar valangst en faalangst, Olde Heuvelt vertelt over de satanische greep van de gletsjerspleet. Zijn boek draait om twee jonge mannen die monsters dreigen te worden doordat ze een ongeval overleefden waaruit je eigenlijk niet terug kunt komen. Ze werden gered, de een van het vuur, de andere van het ijs, maar de prijs is hun ziel.

Doorsnee horror grossiert in schuld en boete met afstraffing voor ijdelheid en uitspattingen. Is er een vrijend stel, dan weet je: die gaan eraan. Maar dat interesseert Olde Heuvelt niet. In Echo is hedonisme een gegeven. Uiterlijke schoonheid poneert hij als verslavend (wat het is, vandaar de manie van botox en fillers) maar strafbaar is dat niet.

Lees ook een interview dat Joyce Roodnat in 2016 had met Thomas Olde Heuvelt over zijn roman ‘HEX’

Deze schrijver is ook een lezer en via de titels van zijn hoofdstukken biedt hij een solide horror-klassiekerleeslijst. De proloog heet Something Wicked This Way Comes, net als de roman van Ray Bradbury. Lovecrafts At the Mountains of Madness definieert de fatale beklimming en wat er in het hoofdstuk Wuthering Heights (Emily Brönte) gebeurt, laat zich raden. Ook The Haunting of Hill House (1959) is erbij, van Shirley Jackson. Ik houd van Jackson en dit ken ik niet, dus ik lees het meteen. Het is een grootse novelle, over een spookhuis, maar vooral over rouw. Geesten bonken op de deuren en schrijven hanepoten op de muren. De personages geloven tegen wil en dank in wat hun overkomt en ook de lezer vergeet ‘onzin!’ te denken bij het volslagen ongelooflijke verhaal. Niet omdat het hem echte angst aanjaagt – alhoewel dat ook gebeurt – maar omdat Jackson onder het verhaal een beschouwing legt die verboden gedachten en universele vrees aanboort. (Verwar het niet met de Netflix-serie, die alleen maar de titel exploiteert.)

Griezelen is een literaire sensatie, net als lachen of ontroerd raken. De lezer merkt dat hij het licht niet meer uit durft te doen. Hij is als de dood, voor zijn eigen gedachten.