Recensie

Recensie Theater

Mooie plaatjes, maar dansvoorstelling ‘Vessel’ is té esthetisch

Dans Associaties te over bij het kijken naar ‘Vessel’ van choreograaf Damien Jalet en de Japanse beeldend kunstenaar Kohei Nawa. Toch ligt verveling op de loer.

Vessel roept verwondering op over de bijna onherkenbare vormen die menselijke lichamen kunnen aannemen.
Vessel roept verwondering op over de bijna onherkenbare vormen die menselijke lichamen kunnen aannemen. Foto Yoshikazu Inoue

Zo had het dus ook gekund. Geen homo erectus, maar een humanoïde die zijn dagen diep voorovergebogen slijt, golvend met zijn rug, zwaaiend met zijn romp, grimassend met zijn schouders, armen en nek. En zonder hoofd. Een nijdige koppoter, een vreemdsoortig amfibie, een monsterlijk schaaldier op twee poten, of een andere evolutionaire vergissing die is opgedoken uit de poel die zacht borrelt in het midden van een ijzig witte krater. Toch prettig dat het is gegaan zoals het is gegaan.

Associaties te over bij het kijken naar Vessel. Naast verwondering over de bijna onherkenbare vormen die menselijke lichamen kunnen aannemen, wekt de voorstelling van de Belgische choreograaf Damien Jalet en de Japanse beeldend kunstenaar Kohei Nawa bewondering voor de fysieke beheersing van de zeven dansers, die de vormen traag in elkaar laten versmelten in een nauwelijks te herleiden klont of totempaal van armen, benen en rompen.

Toch ligt verveling op de loer in dit uurtje ‘Darwin revisited’. Niet alleen omdat Vessel doet denken het oude Pilobolus van Moses Pendleton, meesterkneder van het menselijk lichaam. Ook niet alleen doordat het tempo laag is: de slowmotion van butoh-dans naar lonkt (ook door de witte modder waarmee de dansers zich insmeren) kan rázend spannend zijn. Nee, het is het oprekken van al die mooie plaatjes. Geboorte en dood zijn wel herkenbaar, maar daartussen ontbreekt een interessante ontwikkeling. Nergens is (visueel) conflict, Jalets tableaus zijn keurig symmetrisch, en door een laagje water op het toneel worden alle ingenieuze verknopingen fraai gespiegeld.

Het water verwijst overigens naar de inspiratiebron voor Vessel; het feit dat ons lichaam voor een groot deel uit water bestaat, vast en vloeibaar verenigd. Net zo komen fysiek en mystiek in ons samen, aldus Jalet. Maar in Vessel botst de mystiek juist op de over-esthetische fysiek.