Albumoverzicht: The National is 63 minuten zoekende, tijdloze soul van Mavis Staples

Recensies Deze week nieuwe muziek van The National, Polynation, Mavis Staples, Joel Ross, Kevin en een steengoede metal-verzamelaar.

  • ●●●●●

    The National: I Am Easy To Find

    The NationalPop: Het achtste album van The National maakt een verbrokkelde indruk. In samenwerking met filmmaker Mike Mills werd een achterliggend concept bedacht waarbij de vrouw centraal staat. Op het album bij de film I Am Easy To Find laat The National zich te hulp schieten door vrouwen: Gail Ann Dorsey, Lisa Hannigan, Sharon van Etten en de zeventienjarige Eve Owen zijn in sommige nummers zo prominent aanwezig dat ze de weemoedige bromstem van zanger Matt Berninger naar de achtergrond dringen. ‘Dust Swirls in Strange Light’ wordt zelfs helemaal gezongen door een vrouwenkoor. ‘Hey Rosie’ met Dorsey, ‘Oblivions’ met Mina Tindle en ‘Where Is My Head’ met Owen zijn sterke nummers die niet kunnen verhullen dat The National 63 minuten lang zoekende is naar een identiteit. Daar waar de band het meest als zichzelf klinkt, in ‘Not in Kansas’, brengt een vrouwenkoor troost en verstrooiing. Jan Vollaard

  • ●●●●

    Polynation: Igneous

    Polynation

    Dance: Het is dat Stijn Hosman en Hessel Stuut, samen Polynation, goeddeels instrumentale nummers maken, anders waren er waarschijnlijk nog meer exotische woorden op dit debuut beland. Nu staat de albumtitel voor ‘vuurspuwend’, songtitel ‘Muriatic’ voor bitterzoet, en titel ‘Interstice’ voor kloof. Vergeleken bij de geheimzinnige woordkeus, klinkt Igneous open en sprankelend. In lange lijnen bouwen synthesizerklanken, piano en aanzwellende beats op tot een uitgestelde climax. De manier waarop twee akkoorden elkaar venijnig afwisselen in afsluiter ‘Ode’, en een derde klank wil komen sussen, is simpel maar opzwepend.

    Het debuut van Stuut en Hosman, beiden ook actief als auteur van filmmuziek, klinkt beeldend. De associaties zijn die met snelheid en euforie, niet ongebruikelijk in elektronische dance. Polynation klinkt niet vernieuwend maar heeft een aangename schwung, en een zachtaardige klank die zowel luid als zacht tot zijn recht komt.

    Hester Carvalho

  • ●●●●

    Mavis Staples: We Get By

    Mavis StaplesSoul: Noem haar gerust een wereldwonder. Op bijna 80-jarige leeftijd heeft Mavis Staples nog niets ingeboet aan soul, strijdvaardigheid en compassie met muziek die wortelt in haar begindagen als elfjarig gospelzangeres bij The Staple Singers. Staples marcheerde voor burgerrechten met Martin Luther King, zong voor presidenten van Kennedy tot Obama en overleefde de artistieke misstap van twee mislukte albums met Prince. Haar hartveroverende stem staat centraal op Staples’ veertiende soloalbum We Get By, dat volgende week uitkomt. Producer en songschrijver Ben Harper hoefde geen kunstgrepen uit te halen om de kern van haar authentieke gospelsoul te raken. De vibratogitaar in ‘Heavy on my Mind’ herinnert aan de sobere stijl van vader Pops Staples. Universeel zijn de troostrijke woorden van ‘Change’ en ‘Sometime’ waarin zich het thema van dit album aftekent: stap over je problemen heen en help mee bij het creëren van een betere wereld. Zonder opgeheven vinger sleept ze je mee in tijdloze soulmuziek. Jan Vollaard

  • ●●●●

    Joel Ross: KingMaker

    Joel RossJazz: Vorig jaar dook zijn naam al op in de bezetting van uiteenlopende jazzalbums. Zo klonk zijn vibrafoon op de eclectische plaat van drummer Makaya McCraven (Universal Beings) en had hij een prominente rol op Modern Flows, Vol. 2 van trompettist Marquis Hill. Nu hij onder eigen naam debuteert bij Blue Note kent de moderne jazz weer een nieuwe rijzende ster: Joel Ross (23), een jonge vibrafonist uit Chicago.KingMaker maakt indruk. Al was het maar hoe Joel Ross in zijn composities de vibrafoon in een nieuw licht zet. Met jeugdig vuur, in het voetspoor van grote namen als Milt Jackson en Bobby Hutcherson, die Ross nog het prikkelende advies meegaf te componeren over wat hij dagelijks meemaakt.Het samenspel van het kwintet Good Vibes (ja, leuk die naam) is hecht. Ross zelf speelt met pit, zwier en finesse. Zeker als de vibes mengen met de aardse tonen van saxofonist Immanuel Wilkins. Amanda Kuyper

  • ●●●●

    Kevin: Vrij

    KevinHiphop: Kevin, bekend van zijn trage flow, groeide de afgelopen jaren uit tot een van de publieksfavorieten bij het label Rotterdam Airlines. Nu is zijn tweede album Vrij uit. Het draagt die titel omdat de Rotterdammer zich vrij voelt en niemand uitleg verschuldigd is, blijkt uit het intro. Toch geeft hij verderop toe dat hij de plaat eerder had willen uitbrengen, maar dat zijn label er nog een hit op wilde. Het lijkt erop dat daarna bijvoorbeeld ‘In De Coupe’ is ontstaan; een nummer waarop hij en Chivv heerlijk met hun flow meegolven op de melodie. Kevin klinkt het lekkerst op koudere en knallende beats, waarin de samples naar achter worden gedrukt door zijn trage raps. Ook daarop komt hij catchy voor de dag. De raps in ‘24 uur’ en ‘Geen Beveiliging’ worden bijvoorbeeld voorzien van uiterst meezingbare refreinen en hij heeft zelfs veteraan Sticks gestrikt voor een bijdrage. Kevin blijft groeien en speelt officieel mee in de hiphop-Eredivisie. Bowie van Loon

  • ●●●●

    Various artists: Metal Swim 2

    Various artistsMetal: Waar blijft de volgende Ein Abend In Wien, Punk-O-Rama, of Singles? In tijden van algoritmische playlists zijn echt goede verzamelaars schaars. Toch is er voor metalfans het steengoede Metal Swim 2, van mediasite Adult Swim: vijftien fonkelnieuwe heavy tracks in een perfecte mix van relatief grote namen en ondergrondse smaakmakers, waar geen b-kantje tussen staat. Bovendien is het een pamflet voor inclusiviteit in metal, nog altijd een wittemannenbolwerk: de helft van de bands hier heeft vrouwen in de gelederen en een groot deel is niet-westers.Misschien onhandig dat Metal Swim 2 alleen te streamen is, maar zo omzeilen ze vast lastige rechtenkwesties. Daar staat een all-killer-no-filler line-up tegenover. Het is genieten van de Maya-metal van Volahn, de hammered dulcimers van Botanist, de rammelende black metal van Akvan uit Iran, de gruizige sludge van Baroness en de intense post-metal van de Belgen van Oathbreaker. Dit is een dynamische, vitale samenstelling die barst van de ambitie. Peter van der Ploeg