Recensie

Recensie Film

Wanhoopstocht met stalkende camera

Arthouse Een immigrante ziet zich in ‘Ayka’ gedwongen haar pasgeboren kind in de steek te laten, in een jakkerende film vol desoriënterende close-ups.

Beste actrice in Cannes: Samal Yeslyamova in ‘Ayka’.
Beste actrice in Cannes: Samal Yeslyamova in ‘Ayka’.
    • Dana Linssen

Twintig jaar geleden won Rosetta van de Belgische broers Dardenne de Gouden Palm en de prijs voor beste actrice op het filmfestival van Cannes. De zoektocht van een jonge vrouw naar werk door troosteloos Seraing bleek een van de meest invloedrijke films van het begin van de nieuwe eeuw. Maar er is niemand die het schrale verhaal, en de inmiddels vaak geïmiteerde stalkende camerastijl tot zulke hoogtes weet te voeren als de Russisch-Kazachse regisseur Sergej Dvortsevoj in zijn nieuwe film Ayka. Ook zijn hoofdrolspeelster Samal Yeslyamova (ook al te zien in zijn vorige film Tulpan) kreeg vorig jaar de acteerprijs in Cannes, al is het net als bij Émilie Dequenne destijds vooral een ingeleefd ‘zijn’ wat ze op het doek brengt.

Vanaf het moment dat de Kirgizische immigrante na de geboorte van haar zoontje het ziekenhuis ontvlucht wijkt de camera geen moment van haar zijde. We volgen haar in haar wanhoopstocht om aan haar schuldeisers te ontkomen en haar groeiende schuldgevoel over het in de steek laten van haar kind. In gedesoriënteerde close-ups jakkeren we door de besneeuwde Moskouse straten van illegale kippenslachterij naar smoezelige dierenkliniek; niet voor niets allemaal metaforische ruimtes voor ideeën over leven en dood, zorg en gezondheid.