Het filmfestival van Cannes begint: 13 films om naar uit te kijken

Achtergrond Het belangrijkste filmfestival ter wereld gaat van start. Naar welke films van oude meesters en van aanstormend talent wordt met spanning uitgekeken in Cannes?

Medewerkers rollen de rode loper uit voor de 72ste editie van het filmfestival in Cannes.
Medewerkers rollen de rode loper uit voor de 72ste editie van het filmfestival in Cannes. Foto Guillaume Horcajuelo

Het 72ste filmfestival van Cannes gaat dinsdag van start met Jim Jarmusch’ zombiefilm The Dead Don’t Die. Nog altijd is Cannes het grootste en belangrijkste filmfestival ter wereld, al verliest het twaalfdaagse spektakel het tegenwoordig wel van het gecombineerde geweld van de herfstfestivals Venetië, Toronto, Telluride en New York.

Cannes doet het opnieuw zonder Netflix, maar mét circus-Tarantino, bovenop Hollywoodglamour, Elton John en Diego Maradona. Vertrouw erop dat komend jaar twintig tot dertig films uit de vier grote competities van Cannes in uw filmhuis zullen draaien.

Wordt het een groots jaar? Dat weten we over twee weken; Cannes is een enorme grabbelton. Met nieuwe films van oude maestro’s – zijn het ook meesterwerken? Met talent dat zich elders bewees – wordt dit hun doorbraak? Dertien keer voorpret bij Cannes 2019.

Once Upon A Time In Hollywood, Quentin Tarantino

Tarantino’s epos was nog niet af? Gewoon een pr-stunt, werd gefluisterd. En dat bleek te kloppen. Een kwart eeuw na de zegetocht van Pulp Fiction is Tarantino nu in Cannes met een ode aan het ‘Nieuwe Hollywood’ anno 1969. Hoe groot is de bijrol van sekteleider Charles Manson?

Le Jeune Ahmed, Jean-Pierre en Luc Dardenne

Waalse broers verzamelden in Cannes jarenlang Gouden Palmen en zilverwerk met hun sociaal-realistische fabels. Bezorgt een wijze mentor de radicaliserende Ahmed een toekomst? Of toch niet?

Sorry We Missed You, Ken Loach

Britse socialist verklaarde zichzelf al vaak gepensioneerd, om dan terug te keren met een Gouden Palm-winnaar als I, Daniel Blake. Ditmaal hopen ouderenverzorger Abbie en zzp’er Ricky uit de geldzorgen te komen met een bestelbusje. Eindigt vast in tranen, met glim- en grimlachjes onderweg.

Parasite, Joon-ho Bong

De Koreaan Joon-ho Bong vliegt doorgaans glorieus uit de rails: denk Okja of Snowpiercer. Nu dus Parasite, een sociale tragikomedie – thriller ook? – over de rijke Parks en het van hen afhankelijk gezin van Ki-Taek.

The Lighthouse, Robert Eggers

Horrorfilm The Witch (2014) draaide niet in onze bioscoop; schande! Na die onthutsende 17de-eeuwse, puriteinse nachtmerrie brengt Eggers ons nu Nova Scotia, anno 1890. Horror/fantasy/drama in zwart-wit met Tarkovski-vibe: meer is niet bekend. Wel dat de opnames hels waren, Willem Dafoe op een Popeye-pijpje kauwt en dat Robert Pattinson regisseur Eggers „soms op zijn bek wilde slaan”.

Portrait de la jeune fille en feu, Céline Sciamma

Sciamma is specialist in de jeugdige psyche: zie Tomboy en Bande de filles (Girlhood) – een rauw-warm portret van een meisjesbende in de banlieue. Haar script Ma Vie de Courgette leidde tot een van de ontroerendste animatiefilms ooit. Maakt ze nu de overstap naar volwassenheid met haar kostuumdrama over een schilderes in Bretagne, eind 18de eeuw?

Maradona, Asif Kapadia

Asif Kapadia legde eerder Ayrton Senna en Amy Winehouse af. Nu volgt hij Diego Maradona’s tumultueuze loopbaan, met nieuw, intiem filmmateriaal. De Argentijnse voetballegende kan nog wel een balletje hooghouden in Cannes.

The Wild Goose Lake, Yinan Diao

Wat baalde ik toen Diao’s ‘China noir’ Black Coal, Thin Ice in 2014 de Gouden Beer van de Berlinale won in plaats van Boyhood. Nam niet weg dat het een voortreffelijke sociale thriller was. Is deze ontmoeting van een motorgangster en een prostituee, beide opgejaagd door hun milieu, nog beter?

Atlantiques, Mati Diop

Eerste Afrikaanse vrouw debuteert in Cannes’ hoofdcompetitie na docu’s en korte films met haar eerste speelfilm. Atlantiques lijkt een dramatisering van de gelijknamige, lyrische docu uit 2009 over de collectieve, dodelijke obsessie met utopie Europa in Dakar, Senegal. Vrouw zoekt verdwenen vriend. Hij ging op reis.

Dyla, Kantemir Balagov

27-jarig Russisch supertalent onder patronage van Aleksandr Sokoerov. Na zijn imponerende debuut Tesnota nu Dyla (‘De bonenstaak’). Twee vrouwelijke Sovjetsoldaten keren na de oorlog terug naar hun verwoeste, uitgemergelde Leningrad.

Deerskin, Quentin Dupieux

Na metafilm Rubber, over een seriemoordende autoband, mag Dupieux prestigieuze bijcompetitie Quinzaine des Réalisateurs openen met een film over een jas die zijn eigenaar in problemen brengt. Kleding maakt de man. De man in kwestie is Jean Dujardin, bekend van The Artist.

Rocket Man, Dexter Fletcher

De vleugel staat klaar achter het doek – verwacht bij de wereldpremière van deze biopic over Elton John in zijn gloriejaren een muzikale toegift. Makers hopen op Bohemian Rhapsody-effect. Handicap: Elton John leeft nog.

Dolor Y Gloria, Pedro Almodóvar

Zelfreferentiële Dolor Y Gloria werd in Spanje – waar hij al draaide – gemengd ontvangen. Maar zelfs een matige Almodóvar is goed. Regisseur in crisis (Antonio Banderas) kijkt terug op leven en liefde (Penélope Cruz). Deprimerend? Melancholiek? Oogstrelend wordt het zeker.