Brieven

Brieven

Ik zit vast. Na het behalen van twee masterdiploma’s om voor de klas te kunnen staan is dit mijn beloning. Zeven jaar woonde ik op mezelf, maar na mijn afstuderen ben ik noodgedwongen bij mijn ouders ingetrokken. Niet omdat ik dat wil, maar omdat het niet anders kán. Terwijl ik – het scheelt op jaarbasis een paar honderd euro – een modaal inkomen heb kan ik me geen eigen huis in de buurt van Nijmegen of Den Bosch veroorloven. Kopen is geen optie, ik kan niet genoeg lenen. Voor sociaal huren kom ik niet in aanmerking omdat ik te veel verdien. Particulier huren gaat ook niet, omdat verhuurders willen dat je 4 à 5 keer bruto de huurprijs verdient. Maar voor zo’n 45 m2 betaal je tegenwoordig makkelijk 900 euro, reken maar uit.

Nu kan ik natuurlijk mijn spaarrekening aanspreken, maar dan kan ik nooit meer de kosten koper betalen als ik ooit wél een huis kan kopen. Nu mag ik in mijn handjes wrijven dat ik überhaupt (weer) bij mijn ouders terecht kan, hoewel mijn sociale en liefdesleven daaronder lijden.

Het is in- en intreurig dat dit de realiteit is. Dat jonge mensen die zich met hart en ziel inzetten voor de maatschappij, lang en hard hebben gestudeerd, en daarbij de hoge werkdruk voor lief nemen, zich niet een volwaardige volwassene voelen omdat ze geen eigen woning kunnen betalen – met een modaal inkomen. Wanneer grijpt de politiek nou eens in?
25 jaar, docent Grieks en Latijn