Opinie

    • Ellen Deckwitz

De laatste

Alleen degenen die de afgelopen weken in een coma of baarmoeder lagen zal zijn ontgaan dat momenteel het slotseizoen van Game of Thrones bezig is. Toen gisteravond de een-na-laatste aflevering online kwam bekroop me even dezelfde melancholie als op de voorlaatste dag van een fantastische vakantie. Je hoeft nog geen koffer te pakken maar toch is je gemoed al van een grauw laagje voorzien omdat het einde in zicht is. In het geval van deze serie stopt bovendien niet alleen de reeks zelf maar ook de hele cultuur eromheen.

Game of Thrones werd in het eerste seizoen berucht omdat er vanuit het niets opeens een belangrijk personage stierf, wat een verademing was omdat het in televisieland tot dat moment toch een ongeschreven regel was dat een hoofdpersoon langer houdbaar is dan een bijfiguur. De onverwachte dood werd de troef en het handelskenmerk van deze serie. Talloze fans hebben zich de afgelopen jaren beziggehouden met complottheoriën, analyses en vooral met raden naar wie er nu weer aan zou gaan. Het voorspellen van de afloop werd een sport op zich. Net zoals bij de Champions League of het WK Hockey werden de spelers tegen elkaar afgewogen en gekeken naar welke teams de beste kansen hadden.

Dankzij Game of Thrones had je altijd wel iets om over te praten met onbekenden (zolang zij natuurlijk ook keken): tijdens een transfer in Qatar had ik met een club Chinese studenten een discussie over wie uiteindelijk in de show de troon zal bestijgen. Twee weken geleden hoorde ik in een supermarkt in Dresden mensen praten over een inmiddels beroemde scène uit het laatste seizoen, waarin een personage vanuit het niets opeens iets tweehandigs met een dolk doet en daardoor de boel redt. Ik sloot me aan bij de conversatie en de avond eindigde in de kroeg. Game of Thrones verbindt wereldwijd miljoenen en dus is het uiterst verdrietig dat we na volgende week iets nieuws moeten vinden om onze verbeelding op los te laten. Het is niet alleen de ontknoping van een groot verhaal, maar ook het einde van het ernaar uitkijken.

Daarom weet ik niet zeker of ik die hele slotaflevering wel wil zien. Natuurlijk ben ik nieuwsgierig naar de afloop, zou ik me gevleid voelen als mijn prognoses bleken te kloppen, maar ik denk dat ik veel meer van de serie zal hebben genoten als ik mezelf het definitieve slotakkoord ontzeg. Misschien is dat nog wel het meest passende afscheid bij zo’n onvoorspelbare show: het einde ontwijken, waardoor er een oneindig aantal eindes overblijft. Voor eeuwig zwevend tussen levenden en doden, voor eeuwig naar alles uitkijken in plaats van het te hoeven doorstaan en vervolgens te missen.

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.