Recensie

Recensie Muziek

Insanlar klinkt absoluut bedwelmend

Techno Improviseren met drumcomputerbeats en traditionele instrumenten is nog niet zo makkelijk. De Turkse supergroep van Baris K. lukt dat wel. Zij vertalen Alevitische gebedsmuziek naar een clubcontext in hypnotiserend samenspel.

Baris K. en Cem Yildiz van Insanlar.
Baris K. en Cem Yildiz van Insanlar.

‘Ik laat mezelf vrijwel altijd inspireren door gebedsmuziek”, zegt de Turkse multi-instrumentalist Cem Yildiz tegen een vriendin in De School. Daar treedt hij op met dj en producer Baris K. als Insanlar (‘mensheid’). Hun sjamanistische techno belandde al in menig dj-set, vooral dankzij de uitgeklede lange versie die dj Ricardo Viallolobos maakte van hun EP ‘Kimi Ne’ (2013), met flarden van het 17de eeuwse gedicht ‘Haydar Haydar’.

Dat nummer verbindt de band deze vrijdag met delen van hun nieuwe album ‘Demedin Mi’, dat binnenkort verschijnt op Rush Hour, en het dansbare ‘Stil’, dat Yildiz maakte met Acid Arab (2016). Baris K. is de motor van hun samenspel, met zijn beats, acid houselijnen en suizende windvlagen. Daaromheen tokkelt Yildiz virtuoos op zijn elektronisch versterkte sazs. Hij laat hem zingen en huilen, aangevuld door zijn binnensmondse mineurzang.

Het resultaat is mysterieus en bedwelmend. De gebedsliederen die Yildiz zingt zijn deel van de Alevitische traditie, waarbij man en vrouw door de gebedsruimte cirkelen. Hij bedient met blote voeten pedalen, waarmee hij zijn stem opknipt en vervormt tot de echo’s van een mannenkoor dat vanuit de verte lijkt te worden weerkaatst door dikke muren. Hij zingt door zichzelf te ontstijgen en de wereld van bovenaf te zien.

Dat is ook wat er gebeurt in De School. Het publiek wordt compleet betoverd door de psychedelische kwaliteit van deze esoterische technopunk, die in die zin vergelijkbaar is met het geluid van Red Axes. Baris K. varieert met stoffige drumcomputerbeats, funky discolijnen en stotterende effecten. De twee zoeken en vinden elkaar in oneindig samenspel.

Het gaat alleen mis als Baris K. de melodie overneemt met atonale acid akkoorden. Als ze hun vaste rolverdeling uit het oog verliezen klinkt het wat rommelig. Maar het laatste deel van hun set is weer absoluut bedwelmend, zeker in het rode licht.