Opinie

    • Merijn de Waal

De enige die het juiste parcours heeft afgelegd, was de winnaar

Utrecht Marathon De deelnemers van de kwart marathon in Utrecht werden zondag de verkeerde kant opgestuurd. NRC-redacteur Merijn de Waal liep mee: ‘Waarom bleef ik zo stug doorlopen? Is de hardlopende mens zo’n kuddedier?’

De twijfel slaat toe ergens tussen de 6 en 7 kilometer. Het parcours van deze kwart marathon zou na exact 10,55 kilometer moeten finishen in de Uithof, het universiteitsgebied aan de oostrand van de stad dat tegenwoordig door moet gaan voor ‘Utrecht Science Park’. Maar inmiddels rennen we wel heel diep het zuiden van de stad in. Hoe gaan we in de vier resterende kilometers nog in de Uithof raken?

Ik ken Utrecht op mijn duimpje, ik woon er bijna mijn hele leven. Ik heb het parcours voor vertrek vluchtig even bekeken op de site. Daarvan heb ik onthouden dat we onder meer ook langs de Maliebaan, het Spoorwegmuseum en het Wilhelminapark zouden komen, in het dure oosten.

Maar rond de 8 kilometer naderen we het iets minder chique Kanaleneiland. Ik begrijp dat er iets mis moet zijn gegaan. Ben ik soms tussen de lopers van de halve of hele marathon beland? Maar als ik om me heen kijk, heeft iedereen een blauw startnummer: dat van de kwart marathon. We zijn in ieder geval collectief afgedwaald.

Bij 9 kilometer wordt meer mensen duidelijk dat ze mis zitten. We zitten achter het Jaarbeursplein. Ook als je de stad niet goed kent, weet je wel dat de Uithof dan niet echt om de hoek ligt.

Toch blijven we allemaal lopen, de Dichterswijk in, waar we in een nieuwbouwstraatje op andere lopers stuiten. Twee stromen mensen botsen. Sommigen blijven stug doorlopen, anderen vertragen en pakken hun telefoon. Veel mensen rennen tegenwoordig met een hardloop-app om route, snelheid en tijden bij te houden. Collectief wordt er gescholden.

Ik besluit de loop maar te staken. Je stelt je in op 10 kilometer, niet op 10 Engelse mijlen. Ook een leuke afstand, maar die bouw je anders op. Plukjes mensen zwerven door de stad. Sommigen joggen nog, anderen slenteren. Via een appgroep komen berichten binnen van een vriend die ook renners door zijn wijk Lombok ziet dwalen.

Uiteindelijk moet bijna iedereen toch naar de Uithof, waar droge en warme kleren liggen. Teruglopend via het stadion, vraag ik mezelf af: waarom bleef ik zo stug doorlopen? Is de hardlopende mens zo’n kuddedier? Als iedereen één kant op rent, keer je nu eenmaal niet om.

Na een wandeling van drie kwartier met wat andere ‘gedupeerden’ arriveer ik bij het tassenophaalpunt. In de rij lees ik een bericht op de site van AD/Utrechts Nieuwsblad. Enigszins opgelucht lees ik dat nagenoeg alle tweeduizend deelnemers verkeerd zijn gegaan. Sterker nog: de enige die het juiste parcours heeft afgelegd, was de winnaar. Maar, stelt het artikel, hij had dan ook twee motorrijders en een fietser bij zich.

Gelukkig was het mooi weer.