Brieven

Brieven

Illustratie
Illustratie Cyprian Koscielniak

Lieve jongens, wat hebben jullie gestreden, als strijders. Wat hebben jullie gespeeld, als fenomenen. Wat hebben jullie gepresteerd, als helden. Natuurlijk is het verdriet achteraf groot. Maar er is geen boosheid, geen woede, er zijn geen verwijten, er is alleen maar medeleven en verdriet. We konden niks anders dan klappen. We konden niks anders dan jullie toejuichen, in de hoop jullie daarmee te laten weten dat we trots op jullie zijn. En niet zo’n beetje ook. De supporters en de spelers waren één, afgelopen woensdag. Er werd gejuicht voor elke speler. Af en toe keek ik op naar mijn vader. Zijn ogen zeiden genoeg. De halve finale, daar stonden ze, ongelooflijk. Op deze zelfde plekken zaten we ook toen Ajax die eerste wedstrijd tegen Heracles gelijkspeelde. Het elftal is enorm gegroeid, we hebben het met onze eigen ogen gezien. Ze flikten het keer op keer. Lieve jongens, we dekken jullie toe, na een mooie dag, met een warme deken van waardering. We hebben lang genoten van deze allermooiste dag, langer dan de dag uren heeft. En daarvoor bedanken we jullie, met een kus op het voorhoofd.