Opinie

    • Frits Abrahams

Weer een trauma erbij

Mijn reputatie gaat er niet op vooruit. De meest gestelde vraag aan mij was de afgelopen dagen: „Ben je tijdens Ajax – Tottenham Hotspur weer de straat op gevlucht?” Het antwoord maakt het er niet beter op, want het luidt: ja.

Om precies te zijn: kort na de 55ste minuut, toen Lucas Moura 2-1 scoorde, besloot ik op te stappen. Ik zag aankomen dat Ajax opnieuw zou instorten, net als in de tweede helft in Londen. Ik voelde hoe de spanning haar snoer om mijn keel aantrok en dacht: bekijk het maar. Terwijl ik mijn sportschoenen in een andere kamer zocht, riep mijn vrouw dat de gelijkmaker ook al was gevallen. Ik wist niet hoe snel ik moest wegkomen, het was alsof een tsunami me dreigde weg te vagen.

Ja, het zijn grote woorden, maar dat krijg je bij mensen die last hebben van een post-traumatische voetbalstressstoornis. Bij mij, en niet alleen bij mij maar bij mijn hele voetbalminnende generatie, is dit trauma terug te voeren op de beruchte nederlaag van Nederland in de WK-finale van 1974 tegen Duitsland. Die zijn we nooit helemaal te boven gekomen. Er schijnen voetballiefhebbers te zijn die nog op hun doodsbed „Gerd Müller” mompelen als een familielid zich bezorgd over hen heen buigt.

Iets dergelijks dreigde ons opnieuw te overkomen en ik wilde dat onder geen beding meer rechtstreeks meemaken. Dus heb ik ruim een half uur door Amsterdam gedoold, zo veel mogelijk de cafés vermijdend waaruit af en toe een bijna dierlijk gebrul opsteeg. Omdat ik niets hoorde wat op bevrijdend gejuich leek, wist ik dat ik de juiste beslissing had genomen.

Ik was dan ook niet verrast toen mijn vrouw bij mijn terugkeer troostend een hand op mijn arm legde en zachtjes zei: „Het is voorbij.” Op het tv-scherm zag ik nog net enkele Ajacieden dodelijk verwond op het slagveld liggen.

Nu alles achter de rug is, gaan mijn gedachten in de eerste plaats naar de slachtoffers uit. Ik wil beginnen bij coach Erik ten Hag, die zijn elftal zo geweldig heeft begeleid op de triomftocht door de Champions League. Jammer dat hij nu net op deze cruciale avond een grote fout maakte door de geblesseerde Neres te vervangen door Dolberg, een speler die op mysterieuze wijze zijn hele talent lijkt kwijtgeraakt.

Verder gaat mijn leedwezen uit naar de beste Ajacied, Matthijs de Ligt, die in zijn onblusbare dadendrang zijn verdedigende taak verwaarloosde, zodat Moura het eerste doelpunt van zijn hattrick kon scoren. Daarna tastte De Ligt ook bij Moura’s derde doelpunt mis, maar wie zal het hem kwalijk nemen?

Ook in de voetbaljournalistiek vallen slachtoffers te betreuren. De bekendste is Valentijn Driessen, de chef voetbal van De Telegraaf. Hij trok al eerder de aandacht toen hij weigerde naar Real Madrid – Ajax af te reizen omdat Ajax toch kansloos zou zijn. Daarna probeerde hij zijn blunder te compenseren door Ajax met overdreven lof en optimisme te overladen. Na de uitwedstrijd tegen de Spurs vond hij dat Ajax „met anderhalf been” in de finale stond.

Nu circuleert op Twitter een recent filmpje waarop Driessen met het achteloze gezicht van een groot voetbalkenner zegt: „Moura kun je rustig alleen voor de keeper zetten, want die scoort toch nooit.”

Zouden ze bij Ajax misschien te goed naar Driessen hebben geluisterd?