In het hoofd van Ted Bundy’s geliefde

Interview Extremely Wicked, Shockingly Evil and Vile is geen biopic van seriemoordenaar Ted Bundy, legt regisseur Joe Berlinger uit, maar een verhaal over misleiding.

Beelden uit de film Extremely Wicked, Shockingly Evil and Vile met Zac Efron als Ted Bundy en Lily Collins als Elizabeth Kloepfer.
Beelden uit de film Extremely Wicked, Shockingly Evil and Vile met Zac Efron als Ted Bundy en Lily Collins als Elizabeth Kloepfer.

Van de meest kwaadaardige mensen, verwacht je niet dat ze tot gruwel in staat zijn. Regisseur Joe Berlinger (1961) herhaalt het tijdens een gesprek over zijn nieuwe speelfilm Extremely Wicked, Shockingly Evil and Vile meermaals, in verschillende verwoordingen. „Het is een les waarvan je niet voldoende doordrongen kunt zijn, zeker als je jong bent.”

De Amerikaanse regisseur legt uit dat hij het kan weten; hij maakte de afgelopen decennia talloze True Crime-films, het non-fictie filmgenre waarin de misdaden en acties van echte mensen worden onderzocht. Begin dit jaar verscheen zijn vierdelige documentaire over Ted Bundy op Netflix, deze maand verscheen ook zijn speelfilm waarin vooral de verleidelijkheid van de beruchte seriemoordenaar wordt belicht.

Bundy bekende enkele dagen voor zijn executie dertig vrouwen te hebben vermoord tussen 1974 en 1978, mogelijk ligt dat aantal veel hoger. In Berlingers film wordt hij gespeeld door voormalig tieneridool en sekssymbool acteur Zac Efron: we zien hoe hij in de eerste scènes met gebronsd gezicht en tandpastaglimlach zijn geliefde Elizabeth ‘Liz’ Kloepfer ontmoet en enkele uren later vrolijk ontbijt voor haar en haar kind staat te maken. Berlinger: „Bundy tartte alle stereotypen over seriemoordenaars, juist daarom zijn mensen nog steeds gefascineerd door hem. We willen graag dat seriemoordenaars sociale outcasts zijn, want dan zouden we hen gemakkelijk kunnen herkennen. Bundy was charmant, zag er goed uit en hij had advocaat kunnen worden, of succesvol politicus.”

Extremely wicked, shockingly Evil and Vile toont bekende feiten uit Bundy’s leven, zoals hoe hij uit een rechtszaal en de gevangenis ontsnapt – maar de film doet in eerste instantie denken aan een andersoortig type True Crime-type film, dat van iemand die ten onrechte wordt verdacht van verschrikkelijke daden. Zo blijkt dat een getuige die Bundy uit een rijtje verdachten moest halen op voorhand een foto van hem te zien had gekregen.

Beelden en details van Bundy’s extreem gewelddadige gedrag komen pas aan het einde aan bod. Bewust, legt Berlinger uit. „De film kiest het perspectief van Kloepfer die jarenlang een relatie met Bundy had. Dit is geen biopic, maar een verhaal over verraad en misleiding. Zij geloofde jarenlang dat hij onschuldig was, ondanks dat hij wettelijk steeds meer in de problemen kwam. Als je te veel geweld toont aan het begin van de film, leeft het publiek niet met haar mee, dan denkt het dat ze dom is.”

„De bedoeling is dat het publiek intellectueel weet dat het een film is over Bundy, maar tegelijk gelooft dat de liefde tussen de hoofdpersonen echt is. Een deel van hen hoopt dus dat het lukt als hij ontsnapt, zodat de relatie slaagt. Door het publiek te laten zien wat de vrouwelijke personages in de film meekregen, ondervinden ze uiteindelijk datzelfde gevoel van bedrog wat zij ondervonden.”

Van Koepfler wordt inzichtelijk waarom ze lange tijd voor Bundy valt; we zien hoe hij haar steeds opnieuw probeert te overtuigen. Van andere vrouwen zoals Carole Ann Boone, die hij huwt en bij wie hij een kind verwekt in de gevangenis, is in de film minder duidelijk waarom ze voor hem valt.

De hele film gaat over zijn charismatische karakter. Daarom was het casten van Zac Efron zo belangrijk

Berlinger: „De hele film gaat over zijn charismatische karakter. Daarom was het casten van Zac Efron zo belangrijk, we spelen met zijn imago in het echte leven, dat van een tienerhartenbreker. We zien hoe Boone een crush op Bundy heeft vanaf het allereerste moment en hoe hij haar langzaam zijn wereld binnentrekt; wanneer ze hem komt bezoeken, wanneer hij beslist om haar ten huwelijk te vragen.”

Er is kritiek dat de film Bundy glamouriseert, hoe kijkt de regisseur daar naar? „Ik ben trouw gebleven aan wat ik wilde maken; een film over hoe je mensen niet blind mag vertrouwen. Bundy maakte misbruik van vrouwen die hem geloofden, van het vrouwelijke verzorgende instinct door bijvoorbeeld bij slachtoffers te doen alsof hij een kruk nodig had, of mank liep. Maar aan het einde van de film krijgt hij wat hem toekomt, ik denk niet dat je hem daarmee verheerlijkt.”

Berlinger legt uit dat hij bewust het entertainmentgehalte van het originele script heeft afgezwakt. „Het had een veel hoger Catch Me If You Can-gehalte. Dat is eruit gehaald en ik heb meer realistisch elementen toegevoegd zoals het tonen van archiefmateriaal aan het slot en aandacht voor hoe Bundy’s moordproces een mediacircus was. Bovendien heb ik ervoor gezorgd dat er een uitgebreide confrontatie tussen Liz en Ted in de film zit. Dat vond ik zelf enorm belangrijk, dat hij door haar ter verantwoording wordt geroepen.”