‘We raken de aandacht voor elkaar kwijt’

Mediavreters In deze rubriek vertellen mensen wat ze kijken, lezen, luisteren en liken. Deze week huisvrouw Sandra Besseling.

Sandra Besseling (56) heeft een hekel aan smartphones. „Voor zoveel mensen beheerst het hun leven. Als je om je heen kijkt zie je iedereen met de neus naar beneden. We raken de aandacht voor elkaar kwijt. Moeders zitten op het strand met hun kinderen, alleen maar naar hun telefoons te kijken. We onthouden ook nog eens minder, omdat we alles daar kunnen opzoeken. Dat ding maakt onze wereld ziek. Ik heb een telefoon waar ik alleen maar mee kan bellen en sms’en. Puur bedoeld voor als iemand me nodig heeft. Als-ie leeg is duurt het twee dagen voor ik ’m weer heb opgeladen.

„Ik hou juist van contact met mensen. Als we alleen nog maar op schermpjes kijken kalft dat af. Ik ken veel van mijn buurtgenoten. Ze komen naar me toe voor een praatje. Luisteren kan ik goed, ik oordeel niet. Als iemand bepaald gedrag vertoont, zoek ik een verklaring. Mensen moeten het heel bont maken, willen ze er bij mij niet meer in komen. Wanneer televisieprogramma’s gaan over mensen met echte verhalen kijk ik ze. Jani gaat naar de Eskimo’s vond ik prachtig. Ik wist nog niets over hoe die mensen leven.

„Het journaal kijk ik niet meer. Ik ergerde me er te vaak aan. Er wordt zoveel verzwegen en gedraaid. Politici willen alleen zelf wijzer worden. Zo worden we aan de lopende band bespeeld. Niemand zegt hoe het zit. Als er iemand opstaat die wél zegt wat mensen willen horen, boycotten ze hem. Thierry Baudet is zo iemand, Geert Wilders was het ook. Zij worden door andere politici buitengesloten. Ze zijn bang. Dat kan toch niet? De mensen kiezen voor iemand. Waarom is er dan die angst?

„We bekommeren ons steeds minder om elkaar. Over het verdwijnen van de medemenselijkheid maak ik me druk. De armoede in Nederland laat dat goed zien. Laatst weer hoorde ik de aansporing geld te doneren voor de Notre-Dame, terwijl hier mensen niet rond kunnen komen. Doe liever vijf euro in de brievenbus van je buren die geen brood kunnen afrekenen. Het probleem zit ook in de zorg. De farmaceutische industrie is ontzettend machtig. Zieke mensen zijn een soort proefkonijnen. Ik doe daarom niet mee aan bevolkingsonderzoeken. Ik weet het liever niet. Als je het weet beland je in de medische molen en proberen ze van alles op je uit. Word je daar nou beter van? Ik kom bij veel mensen over de vloer en het rare is, als iemand bijna doodgaat, dan kan ik dat ruiken. Het is al vaker uitgekomen. Gek hè. Daar vraag je niet om, hoor.

Doneren aan de Notre-Dame? Doe liever vijf euro in de brievenbus van een arme buurtgenoot

„Ik zit wel op Facebook. Via prikborden verkoop ik brocante meubels die ik zelf maak of opknap. Elke week verkoop ik wat. Op het moment vooral wandborden van steigerhout. Ik voel goed aan wat er hip wordt. Een tijd lang wilde iedereen alles in het wit, nu kantelt het naar zwart. Op mijn iPad zoek ik ook dingen op over planten. In mijn eigen straat in Beverwijk heb ik bij de gemeente grote plantenbakken aangevraagd. Die houd ik bij. Met je vingers in de prut is goed voor je hoofd. Het helpt voor de sfeer als de buurt er gezellig uitziet. Gemeenten zijn bovendien al zoveel bezig met huurwoningen slopen of grondig renoveren, dan kun je maar beter zorgen dat de boel niet verpaupert. Het liefst bezem ik de hele straat.”