Recensie

Recensie Muziek

Folk legt het af tegen rock bij Better Oblivion Community Center

Pop In het folkrock-duo Better Oblivion Community Center stuwen singer-songwriters Conor Oberst en Phoebe Bridgers elkaar naar grote hoogte. En naar iets te veel decibellen.

Better Oblivion Community Center in Paradiso Amsterdam.
Better Oblivion Community Center in Paradiso Amsterdam. Foto Niels Vinck

Kijk hem dan: stampvoetend en hakkelend staat hij te zingen, solerend kruipt hij op zijn knieën en húp: daar springt hij alweer op het drumpodium. En kijk haar dan: kalmpjes galmend, moeiteloos alle octaven halend, sereen haar instrument strelend. Nadat hij zijn gitaar maar weer eens ten hemel heeft geheven om er een orkaan van distortion uit te blazen, zegt zij doodleuk: „Heb je een snaar gebroken? Da’s mooi: dan scoor je punten!”

Je zou het niet zeggen, maar Conor Oberst (39) is wel degelijk vijftien jaar ouder dan zijn nieuwe muzikale bloedzuster Phoebe Bridgers (24). Terwijl zij de rust zelve blijft, lijkt hij nog steeds de onstuimige twintiger. Oberst is de door de wol geverfde zanger-gitarist bij indieband Bright Eyes en de explosieve punkers Desaparecidos en nooit vies van een verbeten of getormenteerde snik. Bridgers is van de grote talenten uit de nieuwe generatie singer-songwriters en blinkt vooral uit in haar ingetogenheid.

De twee vonden elkaar in het liedje ‘Would You Rather’, dat op Bridgers’ ijzersterke debuutplaat Stranger in the Alps (2017) stond. Het contrast van doorleefde en breekbare kelen werkte wonderwel en smaakte naar meer. En dus hebben ze zich nu verenigd in het gelegenheids-folkrock-duo Better Oblivion Community Center, waarin ze elkaar naar grote hoogte stuwen.

Alleen doen ze dat in de Amsterdamse Paradiso met heel wat meer volume dan op hun onlangs verschenen album. Akoestische gitaren blijven onaangeroerd. De folk legt het af tegen de rock. Soms werkt dat: ‘My City’ krijgt een lekker ruig randje, ‘Sleepwalkin’’ een scheurrefrein op dubbele snelheid.

Maar net iets te vaak gaat het opgepompte voltage ten koste van de breekbaarheid, en dan klinkt Better Oblivion Community Center opeens als een normale rockband. Gelukkig heeft elk nadeel zijn voordeel: het maakt de écht stille en tere nummers zoals ‘Chesapeake’ en ‘Dominos’ extra bloedstollend.