Drama voor Ajax in de slotminuten

Champions League In de tweede helft gaf Ajax zijn 2-0 voorsprong weg.

Met een gruwelijk eind aan een schitterende Champions League-campagne strandt Ajax in de halve finale, na een schizofrene return die in de laatste minuut werd verloren. Tottenham Hotspur speelt op 1 juni in Madrid tegen Liverpool, het werd 3-2 na een 1-0 voor Ajax vorige week in Londen.

Er komt een tijd om dit een plek te geven, in bredere context te plaatsen. Johan Cruijff had dit mee moeten maken, Abdelhak Nouri die hier tussen had moeten staan. Ze worden allen geëerd door dit elftal, dat dromen verwezenlijkt en stijlvast is in de spelopvatting die men wel de Ajax-filosofie noemt. Maar het was, op 8 mei 2019, net niet genoeg.

Marc Overmars, directeur spelersbeleid, geloofde erin, althans in cycli. Het is het aura van Ajax, historische grootmacht, dat zo’n beleidsbepaler zich nooit nergens bij neerlegt. Nooit helemaal afgehaakt. Altijd respect geoogst, ontzag voor de jeugdopleiding. Vermangeld door het grote geld, dat vonden liefhebbers jammer. Zo veel bijgedragen aan het voetbal, zo weinig nog te winnen internationaal. Aannames dat het nooit meer wat zou worden gingen over in vaststellingen dat een Nederlandse club er niets meer te zoeken heeft, in de Champions League. Die mogen, ook met de afloop die volgde woensdagavond, de prullenbak in.

Het was al een tijd met proza niet meer bij te benen. Ajax onder Erik ten Hag, de beste prijs/kwaliteitverhouding in het voetbal sinds tijden. Ineens leek het logisch dat een outsider spottend met wetten van koopkracht door Europa trekt.

Finale in Madrid wordt Britse confrontatie tussen Liverpool en de Spurs

Maar het is curieus hoe het loopt. Woensdagavond iets voor 21 uur klonk de Champions League-hymne en was er nog daglicht. De maand is mei en Ajax doet nog mee. Hakim Ziyech begon de beschieting, na een minuut al. Kort daarna moest Spurs-doelman Hugo Lloris gestrekt op een gekraakt schot van Dusan Tadic. En toen sprong Matthijs De Ligt door de lucht, toch niet het best bewaarde geheim dat hij koppen kan. Daar ging ie, met die klievende passen. Kieran Trippier afgeschud, Delle Alli overrompeld. Perfect aangesneden corner van Lasse Schöne, bal op de kop, goal. Na vijf minuten al, de weelde die gewenst was werd werkelijkheid.

Een tackle van Frenkie de Jong, zo clean. Een rush zo gedurfd, een lichaamsschijnbeweging zo vertrouwd. Het vrijdraaien van Donny van de Beek. Elke balberoering als een aanzet tot een aanval, zo vaak dat fijnzinnig werk op de vierkant meter. Gekmakend vermoedelijk, als je niet in hun team zit. En heb je de bal, Tottenham Hotspur zijnde, dan is daar dat inzicht van Daley Blind om door te dekken. Of de agressie van De Ligt, met die machtige benen gevouwen om Delle Alli in een duel rond de middenlijn. Kansloos.

Lees ook: De dag die niemand meer had verwacht

De Spurs kregen twee grote kansen, dwars door het midden, André Onana pareerde beide. De gekwetste topscorer Harry Kane zag lijdzaam vanaf de tribune hoe de afronding van Son en daarna Eriksen kracht en ook precisie misten. Na het half uur daalde de rust neer over de Johan Cruijff Arena, comfort nam bezit van het stadion dat snakt. Feest op de tribunes, Tadic brak door op links, in volledige vrijheid nadat hij Trippier onzacht geraakt bij een hoge bal. Hij legde terug op Ziyech, die met links binnenkrulde in het verre zijnet. Het was 2-0, het was al gedaan. Willem II had langer standgehouden afgelopen zondag in de bekerfinale. Beurtelings werden namen gescandeerd, iedereen is held. Mooiste toch: ‘Zi-yech, Zi-yech’, na een spurt over vijftig meter om een back af te jagen.

Bekijk hieronder de samenvatting van de halve finale. Het artikel gaat verder onder de video.

Billenknijpen

Maar de druk van Tottenham Hotspur nam plots na rust billenknijpende vormen aan, voor het publiek aan tickets boeken mocht denken. Onana redde katachtig op een inzet van Delle Alli van vlakbij.

Een minuut later counterden de Spurs zich naar de 2-1 van Lucas Moura. Slidings kwamen te laat en zo was de weg naar het Ajax doel gauw gevonden in de omschakeling. Moura riep bovenaardse krachten aan bij het juichen, de deken van comfort was plots weggetrokken. De Champions League had al gekke dingen gedaan deze week, in Liverpool.

Spurs speelde Ajax aan gort, langzaamaan. Gaten vielen in dit geweld onherroepelijk, het werd zienderogen penibeler. Onana redde nog knap bij een aanval waar ineens twee man vrij stonden voor zijn neus, maar in het geprutst dat volgde vond Moura het gaatje voor de gelijkmaker. Geloof vergleed, momentum ook. De ongrijpbare dimensie. Het glipte, leek het, allemaal door de vingers in een kwartier na rust. Het tegenhouden werd steeds incoherenter, het furieus verdedigen ging nog slechts met de moed der wanhoop.

Elke goal zou nu beslissend zijn. Zenuwslopende uitwisseling van reeksjes balbezit weden opgediend in dit hachelijkste half uur in Ten Hags bestaan als trainer. Ziyech met zijn inzet net voorlangs, uit die hoek waar het eerder wel lukte. Overal lagen ruimtes, de dijken braken door. Moura kon weer schieten, De Ligt wierp zich ervoor. Ziyech, een kwartier voor tijd, mikte op de paal. Alle registers uit het gevoelsleven van een supporter werden aangesproken. Jan Vertonghen, oud-Ajax, kopte op de lat en zijn rebound smoorde in een woud van benen. Ziyech daarna weer, het was ping-pong geworden, op de vuisten van Lloris.

Maar Moura’s derde viel, toch nog. Ajacieden stortten ter aarde, de VAR ging nog kijken. Spurs-coach Mauricio Pochettino knielde aan de zijlijn. Het was, ineens, gebeurd, na achttien duels vol heroïek en zintuiglijke overprikkeling.