Albumoverzicht: Mac DeMarco deint met scherpe randjes, revolutionaire symfonieën van Schubert

Recensies Deze week nieuwe muziek van Mac DeMarco, het Residentie Orkest onder leiding van Jan Willem de Vriend, Loyle Carner en Guided by Voices.

  • ●●●●

    Mac DeMarco: Here Comes the Cowboy

    Mac DeMarcoPop: De muziek deint op een prettige manier, maar waag het niet om Mac DeMarco van easy listening te betichten. Artistieke geestverwanten als (wijlen) J.J. Cale of Jack Johnson zouden hun album nooit durven beginnen met een zo merkwaardig nummer als ‘Here Comes the Cowboy’, de uiterst minimale titelsong van dit vierde album van de Canadees. DeMarco’s relaxte muziek heeft altijd een edge, of het nu de stoomfluit is in ‘Choo Choo’ of de net niet valse onderwatersynthesizer van ‘On the Square’. Juist wanneer het allemaal een beetje lichtvoetig dreigt te worden, komt Mac met de oprechte liefdesliedjes ‘K’ en ‘Heart to Heart’. De combinatie van jeugdige onbevangenheid en een volwassen opmerkingsvermogen maakt Mac DeMarco tot een uiterst oorspronkelijk singer-songwriter. Het funky outro van ‘Bye Bye Baby’ geeft een voorproefje van de opwinding bij zijn optredens. Jan Vollaard

  • ●●●●

    Residentie Orkest o.l.v. Jan Willem de Vriend: Schubert - Symfonie 1, 3 & 8

    Residentie Orkest o.l.v. Jan Willem de VriendKlassiek: Franz Schubert schreef zijn Eerste Symfonie op zijn zestiende. Zoals schrijver Gerard Reve zei: „Je begint met het imiteren van mensen die je bewondert. Dat is tot mislukken gedoemd en tenslotte blijft er een eigen stijl over.” De puber Schubert volgde de sporen van Haydn, Mozart en Beethoven. In zijn Derde – twee jaar later – dwaalt hij al wat meer.Zouden ze in de canon staan als ze niet van Schubert waren? Dat hangt af van de vertolker van de tienersymfonieën. Het Koninklijk Concertgebouworkest maakte er met Harnoncourt parels van. Datzelfde geldt voor Jan Willem de Vriend, die het Residentie Orkest opzweept, die scherpte en contrast aanbrengt. Het duurde even voor Schubert symfonisch zijn eigen stem vond. Maar in de Achtste, de Onvoltooide, is die onmiskenbaar: een werk zo revolutionair, dat de componist kennelijk niet wist hoe hij na twee delen verder moest. Ook hierin kruidt De Vriend de noten met spanning en betekenis. Joost Galema

  • ●●●●●

    Loyle Carner: Not Waving, But Drowning

    Loyle CarnerPop: Dat de Britse rapper Loyle Carner rapt over de liefde voor zijn moeder, is niet ongewoon. Dat doen de meeste rappers. Dat hij twee nummers wijdt aan koks, is verrassender. In ‘Ottolenghi’ en ‘Carluccio’ beschrijft Carner, een ambitieuze thuiskok, zijn favoriete chefs. Het zijn niet de beste liedjes op dit tweede album; de tekst is te zoetsappig en de sfeer te relaxt om recht te doen aan de overeenkomst tussen een flitsend opererende chef, en een over het podium flitsende rapper. Het geldt hier voor meer nummers: ze zijn te achteroverleunend. Carner had kunnen schitteren met zijn jazzy en organische begeleiding, zijn zachtaardige toon, en puntige articulatie. De sfeer is aangenaam en intiem, alsof hij rapt in je huiskamer. Maar iets meer schuimkopjes op zijn woorden, zoals in de geraffineerde jarenzestigstijl van ‘You Don’t Know’, had dit album meer nadruk gegeven. Hester Carvalho

  • ●●●●●

    Guided By Voices: Warp and Woof

    Guided By VoicesPop: Beetje vroeg, maar toch alvast een tip voor oudejaarsavond: Guided By Voices geeft dan een marathonconcert waarin de lofi-iconen honderd nummers spelen. Dat lijkt veel, maar toch: alleen al op hun nieuwe, achtentwintigste album Warp and Woof staan er vierentwintig. De in februari verschenen voorganger Zeppelin over China telt tweeëndertig tracks. Zo gaat dat nu eenmaal in de hersenpan van Robert Pollard. Daar kronkelt een oneindige lopende band vol lanterfanterige indieliedjes en kleverige meezingers. Die zijn nooit helemaal loepzuiver, maar niet minder gemeend. Zowel fans als haters zullen eensgezind beamen: Warp and Woof is meer van hetzelfde. Luister naar dat heerlijke new-wave-gitaartje in ‘Dead Liquor Store’ of de pakkende inhaker ‘Cool Jewels and Aprons’, een ultieme spoedcursus couplet-refrein-couplet-refrein-outro. De derde plaat voor 2019, Rise of the Ants, is al aangekondigd. Frank Provoost