Recensie

Recensie Film

‘Les invisibles’ stelt interessante vragen over hulpverlening

Tragikomedie Echte oud-daklozen hebben de hoofdrol in de film ‘Les invisibles’. Juist de scènes met hen zijn het interessantst.

Een groot deel van de cast heeft echt op straat geleefd in ‘Les invisibles’.
Een groot deel van de cast heeft echt op straat geleefd in ‘Les invisibles’.

Ze heeft haar man vermoord, daar wil ze eerlijk over zijn, dus doet ze dat ook tijdens sollicitaties. Het is grappig én hartverscheurend om de dakloze Catherine werk te zien zoeken. Ze is een van de vrouwen die in tragikomedie Les invisibles verblijft in een dagopvang voor vrouwen in Noord-Frankrijk. In de film moet de opvang sluiten omdat slechts 4 procent van de bezoekers slaagt om te re-integreren in de maatschappij; de begeleidsters zouden dat verhinderen doordat ze de daklozen te veel pamperen.

Lees ook een reportage: ‘Les invisibles’ bekeken met twee oud-daklozen

Catherine wordt gespeeld door Adolpha van Meerhaeghe, die net als een groot deel van de cast echt op straat heeft geleefd. De niet professionele actrices – in de films hebben ze geestige zelfgekozen aliassen zoals Selma Hayek of Brigitte Macron – maken van deze daklozen trotse vrouwen; er wordt niet benadrukt wat ze missen – een huis – maar wat ze wel hebben, een grote mond en eigen wil. Dat voelt verfrissend. Daardoor valt extra op dat de minst interessante delen van Les invisibles gaan over het privéleven van de begeleiders, wel gespeeld door professionele acteurs.

De tragikomedie gaat nergens de diepte in, daarvoor komen er te veel personages aan bod en worden de hardste kanten van het daklozenbestaan onvoldoende belicht. Toch stelt deze feelgoodfilm interessante vragen over hulpverlening: wat is betuttelen en wat is betrokken zijn?