Brieven

Brieven 6/5/2019

Medicijnen

Klimaatneutraal pilletje

Vorig jaar moest ik een behandeling in het ziekenhuis ondergaan en na de ingreep kreeg ik zes verschillende medicijnen voorgeschreven. Die medicijnen zijn keurig verpakt in strips met maximaal tien pillen. Bij elke verlenging van de kuur krijg ik bij de apotheek een grote zak met medicijnen mee.

Dat geeft een berg afval. Ik heb onlangs bij de apotheek gevraagd of die medicijnen in een potje kunnen worden verstrekt, zodat een heleboel afval kan worden vermeden. Andere medicijnen heb ik jarenlang in zo’n potje gekregen. Maar volgens de apotheek laten de protocollen waaraan zij gebonden zijn, dat niet toe.

Het artikel van Emma Bruns beschrijft hetzelfde probleem, maar dan met veel verzorgingsmaterialen in het ziekenhuis (Maak die witte jassen groen, 26/4). Bruns beschrijft het probleem heel duidelijk. Maar de vraag is: wat kunnen we eraan doen om die gigantische afvalberg van onze maatschappij, en concreet in de medische sector, te verminderen? Dat moet toch mogelijk zijn. De producenten van medicijnen zouden toch voor milieuvriendelijker verpakkingen kunnen zorgen? Of verdienen ze er dan te weinig aan?

Arbeid

Open boek op het werk?

In het interview met organisatieadviseur Jan Hille Noordhof (Wie zich veilig voelt, spreekt zich uit, 5/2) over machtsverhoudingen op de Nederlandse werkvloer, laat Noordhof weten dat ‘zeggen wat je vindt’ helemaal niet vanzelfsprekend is. Hij benadrukt hoe belangrijk goede gesprekken zijn.

Ik heb geen enkele behoefte zijn feestje te verpesten, maar alles uitspreken binnen een bedrijf werkt in de praktijk zeker niet. Ik heb eigenlijk nooit een open en veilige bedrijfscultuur ervaren, hoewel er wel vaak werd gedaan alsof het er was. Maar mensen zijn jaloers. Het zoeken van een ‘comfortzone op neutraal terrein’, zoals Noordhof aanraadt, zal daar niets aan afdoen. Een schakel leidinggevenden houdt elkaar de hand boven het hoofd.

Eerlijk zijn op de werkvloer heeft mij in de lieve wereld van de boeken niets anders dan ellende opgeleverd. Ik waardeer Noordhof om zijn gedachtengoed, maar de werkelijkheid gooit meestal roet in het eten.

NVWA

Echte beesten onbestraft

Vorig jaar bleek rond deze tijd dat er in een aantal Nederlandse slachthuizen dieren op gruwelijke wijze werden behandeld en mishandeld. In plaats van de slachthuizen aan te pakken, werden deze verrotte folterparadijzen uit de wind gehouden. Dat werd gedaan door de NVWA, de instantie die nota bene op die misstanden moet toezien. De NVWA is dankzij klokkenluiders nu weer in het nieuws (‘Te weinig controle van NVWA op afgekeurde dieren in veeteelt’, 2/5).

De NVWA lijkt net zo verrot als de slachthuizen en schijnt bewust te hebben verzwegen dat zieke en/of kreupele dieren naar slachthuizen werden getransporteerd.

Als het goed is, wordt nu erkend dat deze organisatie, die blijkbaar enkel toeziet op zakelijk gewin van slachthuizen en boeren, totaal onder handen genomen moet worden. De directie moet niet alleen uit haar functie worden gezet, maar zou ook strafrechtelijk moeten worden vervolgd.

Maar ja, in ons land zijn dieren wettelijk gezien slechts producten en geen levende wezens. Als het om dierenmishandeling gaat, worden de echte beesten zelden vervolgd. De mensheid staat hoger aangeschreven dan het dier.

Uit deze kwestie blijkt eens te meer hoeveel ‘beter’ de mens is, zoals het ook blijkt uit alle leed en geweld die mensen elkaar aandoen…

Correcties/aanvullingen

Tbs

In het artikel Tbs’er Jan had het wel op een rijtje, dacht de reclassering (3/5, p. 4) stond dat de officier van justitie op de zitting verlenging van de Tbs-maatregel had geëist, maar dat de rechtbank Noord-Nederland daarin niet meeging. Dat ligt iets anders: de officier van justitie had schriftelijk gevorderd om de maatregel met een jaar te verlengen, maar kwam daar tijdens de zitting juist op terug.