Opinie

Juichkuip?

Youp

Toen ik deze week op de radio allerlei stotterende omroepkneuzen hoorde kwebbelen over het in hun jaloerse ogen veel te hoge salaris van Matthijs hoopte ik maar één ding: dat het niet over De Ligt ging. Die jongen mogen ze wat mij betreft 10 miljoen extra betalen. En als Ajax die leuke Frenkie nog terug kan kopen van de Catalanen moeten ze dat zeker doen. Zoals de rest ook moet blijven. Nog zo’n sprankeljaartje graag. Wat kan voetbal toch leuk zijn.

„En zinloos”, bijten intellectuele vrienden mij dan altijd toe. Ik beaam dat altijd ruimhartig en complimenteer hen dan met hun dagelijkse rondje met hun hond, hun fijne kantoorbaan met doorgroeimogelijkheden en hun dampende uren met hun chagrijnige vrouw, die meestal ook nog foeilelijk is. Alcohol, nicotine, lachgas en andere gezelligheid maken het leven tussen wieg en urn enigszins draaglijk. En voetbal natuurlijk. Goed voetbal zoals mijn clubje afgelopen dinsdag het eerste half uur tegen Tottenham speelde. Toen werd het nieuwe stadion van de Spurs pas echt ingewijd. Daarvoor waren er wat stroperige potjes afgewerkt. Try-outs noemen wij dat in mijn vak.

Ik zag de halve finale in de artiestenfoyer van het Alkmaarse theater De Vest. Dat kon omdat ik mijn voorstelling een uur vervroegd had. Dus ik was om negen uur klaar. Mijn hooggeëerd publiek was daar hartstikke blij mee. Uiteraard op een paar zeurende steunkousen na. Maar die moeten er ook zijn. Aanstaande woensdag doe ik in de Utrechtse Stadsschouwburg precies hetzelfde. En als Ajax de finale haalt, dan ga ik donderdag even Apeldoorn bellen om iets te regelen voor zaterdag 1 juni. Daar speel ik die avond.

Die finaledag wordt voor een aantal showbizzcollega’s nog interessant. Neem nou De Toppers, die die avond in een uitverkochte Johan Cruijff-Arena staan. Hun publiek wil zeker naar deze legendarische Ajax-wedstrijd kijken. Sterker nog: ik vrees dat het stadion angstig leeg blijft als men die mogelijkheid niet krijgt. Daar gaat zeker iets op gevonden worden. Gewoon een uurtje of anderhalf eerder beginnen met de gezellige polonaise en dan zit de stemming er bij de wedstrijd lekker in. En zo zullen meer artiesten het doen. Vooral jongens en meisjes zoals ik, die kunst met een kleine k bedrijven. Voor de collega’s van het zware toneel met een grote T ligt het ingewikkelder. Wijken voor een ordinair potje voetbal? Onmogelijk. Nou gaat het in hun geval meestal maar om een handjevol treuzelbejaarden in de zaal. Dus dat loopt wel los.

Wie wel een groot probleem heeft, is collega Marco Borsato, die op de avond van de finale in de Rotterdamse Kuip staat. Het lijkt me voor deze voetbaltempel en iedereen daar omheen nogal pijnlijk als er juist daar met 60.000 man naar de finale Ajax-Barcelona wordt gekeken. Dat kan gewoon niet. Een volle Kuip die juicht voor Ajax. Dat overleeft niet één Feyenoorder.

Toen Ajax in 1995 in Wenen de finale van AC Milan won, speelde ik in het Rotterdamse Oude Luxor Theater. Ik heb toen gewoon opgetreden. Niemand had nog een mobieltje en het is mij gelukt om de uitslag geheim te houden. Moeilijk was dat niet. Geen Rotterdammer had trek om mij uitbundig te feliciteren. In de catacomben van het theater heb ik met wat voetbalvrienden ’s avonds laat de volledige wedstrijd bekeken. Op video. Om half een ’s nachts bracht Kluivert de verlossing. Maar nu gaat dat gewoon niet meer lukken.

De vraag is: wat moet Marco doen? Gewoon zingen? Doen of er niks aan de hand is? En wat wil zijn publiek? Dat bestaat vooral uit vrouwen, maar ook zij willen zeker Ajax kijken. Ik vrees dat Borsato woensdag de enige Nederlander is die zachtjes hoopt dat Tottenham wint en door mag naar Madrid. Puur praktisch. Hij gunt Ajax alles, maar toch…

Wat ik denk? Ik denk dat Ajax gaat winnen. Maar…ik heb het in de zestig jaar dat ik mijn Amsterdamse cluppie volg nog nooit goed gehad. Dus Marco: houd hoop en moed.

Maar ik ga niet voor je duimen.