Het verloop van een dronken avond

Luisteren Hoe luister je naar een popliedje? Deze keer: alcohol.

Damien Jurado
Damien Jurado Foto Vikesh Kapoor

We draaien er niet omheen: het beste nummer over dronkenschap is The Piano Has Been Drinking (Not Me) van Tom Waits. Het zit er allemaal in: het in zichzelf gekeerde, het zware gemoed, de beschonken humor (The lightman’s blind in one eye / And he can’t see out of the other).

De alcoholist ziet zijn probleem doorgaans niet onder ogen. Dat maakt liedjes vanuit dat perspectief interessant, want de verteller is onbetrouwbaar. De protagonist ontkent de ernst (zie ook Waits), aan de luisteraar de taak om tussen de regels door de sobere realiteit te ontwaren. Zoals in We Used To Vacation van Cold War Kids: een schrijnend geval van een vader die volhoudt dat hij nog steeds voor zijn familie kan zorgen. Een rocksong met een hele Bukowski-roman erin.

Het knappe van (het muzikaal nogal groteske) Sometime Around Midnight van The Airborne Toxic Event is dat het complete verloop van één dronken avond erin zit. Een man komt bij het uitgaan zijn ex tegen en kan daar niet mee omgaan. Pas in het derde couplet komt de alcohol ten tonele, maar dan is het al een ‘haze of the wine’; het drinken is achter de schermen al langer aan de gang. En vanaf die zin loopt het goed uit de klauwen.

Een stuk subtieler, ten slotte, is What Were The Chances van Damien Jurado. Een gedachte-experiment: wat als dit de man uit het nummer van Cold War Kids is, een paar jaar later? Een affaire heeft hem weggedreven van zijn gezin. In anonieme hotels drinkt hij zichzelf onzichtbaar. En in de kwetsbare eerlijkheid die óók met drank gepaard gaat, vraagt hij haar, zijn minnares, niet zozeer om seks of liefde, maar om troost.