Opinie

    • Anna Vincent

Lief hondje

Mijn Vlaamse vakantielief neemt me mee naar zijn moeder. Ze woont tussen rozerood velours en stenen beeldjes. Op de overvloedig aanwezige bijzettafeltjes staan foto’s die bijna allemaal van een wit hondje zijn. Ze ziet dat ik er naar kijk. „Dat was mijn kleine Lady”, zegt ze. „Ik zag ze toch zo graag, ’k heb er veel verdriet van gehad toen ze doodging. Hier is nog haar riem en het kussen waar ze altijd op lag”, zegt ze met een snik in haar stem. „Wat naar voor u. Hoe lang is het geleden?” vraag ik beleefd. „Precies drie jaar. Heel erg was het.” „En drie weken daarna ging mijn man ook nog dood”, voegt ze er achteloos aan toe.

Lezers zijn de auteur van deze rubriek. Een Ikje is een persoonlijke ervaring of anekdote in maximaal 120 woorden. Insturen via ik@nrc.nl