Recensie

Recensie Muziek

De uithalen van Anouk zijn raak als een kaakslag

Pop Anouk heeft in de Ziggo Dome geen entertainment nodig. Het contact met haar publiek loopt via haar stem.

Anouk in de Ziggo Dome.
Anouk in de Ziggo Dome. Foto Ferdy Damman
    • Hester Carvalho

Anouk is introvert, kijkt nauwelijks de zaal in, en leent zich niet voor gezellige praatjes. Ze had te horen gekregen dat ze zich te weinig met het publiek bemoeide, zegt ze, en vraagt de aanwezigen om één keer de armen omhoog te steken, dan „hebben we dat ook weer gehad”.

Anouk heeft geen entertainment nodig. Het contact met haar publiek loopt via haar stem. De emotionele uitersten die Anouk van zichzelf wil laten kennen, gutsen uit haar veelzeggende zang. Anouk ontketent een storm van gevoelens. Binnen een zin varieert ze van razend naar ontredderd, te horen aan de hoge vocale sprongen. Uithalen zijn raak als een kaakslag.

Anouk begon haar optreden de Ziggo Dome Amsterdam met recente Nederlandstalige nummers. Foto Ferdy Damman / ANP

Het was verrassend dat ze haar optreden in Ziggo Dome dinsdagavond opende met vijf nummers van haar vorig jaar verschenen Nederlandstalige album Wen D’r Maar Aan. Deze liedjes draaien om de teksten, en kregen een ingehouden begeleiding. Anouk zou zich nu weer in rock-gedaante presenteren, had ze aangekondigd. Maar ook in Ziggo Dome gaf ze ruimte aan haar kaalslagpoëzie over liefde en leven, in nummers als ‘Het Is Klaar’ en ‘Ik Mis Je’. Hier leek ze haar stem te temmen, om de betekenis van de woorden duidelijk over te brengen („Ik heb ‘t met jouw rotkop gehad”), de tedere klank contrasteerde grappig met de inhoud.

Lees ook de albumrecensie: Anouk in prettig Haags komt keihard binnen

Daarna schakelde ze over naar het rockgenre, dat nu des te feller klonk, in oude en nieuwe hitliedjes als ‘Girl’, ‘New Day’ en het reggae-achtige ‘Jerusalem’. Op het sober ingerichte podium, speelden vijf muzikanten soepel en vurig, met een opwindende gitaarsolo in onder meer ‘Woman’. Anouk danste driftig rond; nu was er geen plaats meer voor bezinning. ‘Birds’ ontbrak.

Ze sloot af met de ‘trouble’-trilogie: liedjes als ‘Nobody’s Wife’ en ‘Good God’ over haar onafhankelijkheid en vrijgevochten houding. Wat een vrouw al snel een ‘lastige’ reputatie geeft, werd hier een geuzennaam.