Recensie

Recensie Film

‘Greta’ wordt geen cultklassieker

Psychologische thriller B-films zijn vaak niet super origineel maar kunnen de makers tot originaliteit uitdagen. Zo niet bij de film ‘Greta’. De plot is zo ijl, dat hij na een half uur speeltijd al is verdampt.

Huisgenote Erica (Maika Monroe, links) waarschuwt Frances (Chloë Grace Moretz) voor de gevaren van de grote stad in ‘Greta’.
Huisgenote Erica (Maika Monroe, links) waarschuwt Frances (Chloë Grace Moretz) voor de gevaren van de grote stad in ‘Greta’.
    • Dana Linssen

B-films worden door de studio’s vaak niet al te serieus genomen. Maar soms hebben de films door een verhaaltwist, een originele regievondst of een acteur die er een partij subtekst van jewelste overheen weet te spelen, opeens alles in zich om een cultklassieker te worden of anderszins memorabel te zijn. Het kunnen kortom films worden die misschien niet super origineel zijn, maar hun makers tot originaliteit kunnen uitdagen. Greta van de Ierse regisseur Neil Jordan is niet helemaal zo’n film geworden. Eerder een voetnoot bij een genre, dan een nieuwe impuls.

Jordan bouwde zijn carrière op politiek-historische drama’s (The Crying Game, Michael Collins) enerzijds en een lust voor het bovennatuurlijke (Interview with the Vampire, In Dreams, Byzantium) anderzijds. Greta past met z’n psychologische thriller-format in die laatste categorie. De plot is zo ijl, dat hij na een half uur speeltijd al is verdampt. Zelfs erover praten is een spoiler. Laten we het erop houden dat een handtas die in de metro is achtergelaten alles in beweging zet, en dat huisgenootje Erica van hoofdpersoon Frances (Chloë Grace Moretz) de gezonde grootstedelijke paranoia verwoordt: ‘Als je in Manhattan een tas vindt, bel je de explosievenopruimingsdienst. Maar je gaat hem niet hoogstpersoonlijk afleveren.’

Maar Frances komt uit Boston, heeft net haar moeder verloren, krijgt medelijden met eigenaresse Greta die zo ook haar eigen issues heeft. Greta wordt met veel flair en enthousiasme gespeeld door Isabelle Huppert, die na Paul Verhoevens Elle waarschijnlijk hoognodig eens een echte psychopaat wilde spelen. Ze gooit er zoveel ironie en subtekst in als het moeder-dochtercomplex toelaat. Het wordt bijna een liefdevolle pastiche op de klassieke psychologische horror van Whatever Happened to Baby Jane (1962).

Na het zien van Greta kun je maar één ding concluderen: er worden veel te weinig B-films gemaakt.