Recensie

Recensie Film

Gortdroge dialogen en nihilistisch geweld

Misdaad ‘Dragged Across Concrete’ neemt de tijd om zowel scènes op te zetten als personages uit te werken. Het gevaar is dat de film een beetje saai wordt.

Politieagenten Anthony (Vince Vaughn, links) en Brett (Mel Gibson) werken zich in de nesten in ‘Dragged Across Concrete’.
Politieagenten Anthony (Vince Vaughn, links) en Brett (Mel Gibson) werken zich in de nesten in ‘Dragged Across Concrete’.
    • André Waardenburg

Als een video uitlekt van een hardhandige arrestatie worden politieagenten Brett (Mel Gibson) en Anthony (Vince Vaughn) geschorst door hun chef – een leuk bijrolletje van Don ‘Miami Vice’ Johnson. Dat komt beiden slecht uit, want Anthony wil een dure verlovingsring kopen en Brett graag verhuizen uit de achterbuurt waar hij woont met zieke vrouw en puberdochter. Ze besluiten een vermeende drugsdealer geld afhandig te maken, een idee dat verkeerd uitpakt.

Dragged Across Concrete neemt de tijd om zowel scènes op te zetten als personages uit te werken. Het is wat Amerikanen een ‘slow burn’ noemen. Het gevaar is dat zo’n slow burn simpelweg geen vlam vat en een beetje saai wordt. Dat is bij vlagen het geval in de derde film van de getalenteerde S. Craig Zahler, die ook de aanstekelijke ‘blaxploitation’-achtige liedjes schreef. Zijn film wordt soms onnodig opgehouden door sequenties die meer lijken op sketches dan functionele scènes: Anthony die omstandig een broodje eet als het duo op de uitkijk is of een verder niet zo functionele scène rond een nevenpersonage. De gortdroge dialogen en het nihilistische geweld doen daarnaast iets te veel denken aan Tarantino. Het laatste half uur, van de tweeënhalf uur die Dragged Across Concrete duurt, is wel weer sterk.