Recensie

Recensie Film

Diepte van ‘Mirai’ mist in ‘Urbanus de Vuilnisheld’

Animatie Het Japanse ‘Mirai’ is een emotionerende film die nooit sentimenteel wordt. ‘Urbanus de Vuilnisheld’ zit vol provocerende seksistische en racistische grappen.

Kun is niet blij met zijn nieuwe zusje in ‘Mirai’.
Kun is niet blij met zijn nieuwe zusje in ‘Mirai’.

In de eerste minuten van de Japanse anime Mirai valt je mond al een paar keer open. Het visuele vernuft van de dit jaar voor een Oscar genomineerde film is groot. Het begint al bij het vogelperspectief van de stad Yokohama, waarmee Mirai opent. Dit shot is zo gedetailleerd dat je even in je ogen wrijft: is dit echt geanimeerd? In de schitterende scène die vlak hierna volgt, bewasemt het vierjarige jongetje Kun een raam. Fenomenaal fotorealisme waar Pixar een puntje aan kan zuigen. En dan moet het verhaal nog beginnen. Kun krijgt een zusje, Mirai. Hierdoor verandert de dynamiek in het gezin. Zijn vader, een architect, gaat thuiswerken en voor het huishouden zorgen. Zijn moeder werkt en heeft vooral aandacht voor baby Mirai, wat Kun extreem jaloers maakt. Hij slaat haar zelfs op haar hoofdje met zijn geliefde modeltreintje, wat een huilbui teweegbrengt die in aantal decibellen wordt overtroffen door Kun als hij van zijn moeder een standje krijgt.

Eenmaal in de tuin gebeuren er vreemde dingen met Kun. Hij ontmoet hun hond Yukko in mensgedaante, komt oog in oog te staan met zijn pasgeboren zus als schoolmeisje en mag op de motor met zijn (overleden) opa. De ‘geheime tuin’ opent deuren naar verleden en toekomst – de naam Mirai betekent toekomst. Door de lesjes die Kun in deze verschillende episodes leert wordt hij minder egoïstisch, net zoals zijn ouders een beter mens worden doordat ze naast hun drukke werkzaamheden kinderen opvoeden.

Mirai komt uit de koker van de getalenteerde animator Mamoru Hosoda. Met zijn Studio Chizu concurreert hij met Studio Ghibli, waar hij ooit kort werkte en na onenigheid vertrok.

Het knappe van veel anime is dat ze technisch geavanceerd zijn, maar dat altijd weten te koppelen aan een scherp psychologisch inzicht en diepere filosofische gedachtes. Het levert een emotionerende film op die nooit sentimenteel wordt.

Zulke diepere filosofische gedachtes ontbreken in Urbanus de Vuilnisheld, gebaseerd op de Urbanus-strips. Hierin spreekt de Belgische komiek Urbanus de stem in van zijn geanimeerde evenknie: een jongetje met baard. Die komt in zeer politiek incorrecte avonturen terecht als Tollembeek, het dorp waar hij woont, door een snode Rus wordt omgetoverd in een stinkende vuilnisbelt.

De makers stoppen het verhaal vol provocerende seksistische en racistische grappen, gekoppeld aan poep- en piesgrappen en ‘humor’ over politieagenten, bankiers en belastinginspecteurs. Dat kan best leuk zijn, maar de grappen worden, net als in de enigszins vergelijkbare net uitgekomen film Heinz, nooit echt leuk. En dan is het een lange zit.