Opinie

    • Frits Abrahams

Theo Hiddema legt het uit

Huur Theo Hiddema in. Ik kan het iedereen aanbevelen: niet alleen aan verdachten die zich bij de strafrechter moeten verantwoorden, maar iedereen die zich met zijn bedrijf, organisatie of politieke partij in zwaar weer bevindt.

Huur Hiddema – en de zon schijnt weer. Hiddema trekt zijn beste kostuum aan, doet wat extra pommade in zijn haar, zodat ook de stroken op het achterhoofd vrijwel naadloos aaneenplakken, en neemt met een zweem van ironische gelatenheid op zijn gezicht plaats in de tv-studio, waar de interviewer zich over de ijverig ingestudeerde vragen buigt.

Een kwartiertje later is er van de interviewer niet meer over dan een smeulend restje journalistieke nieuwsgierigheid, terwijl het publiek in de studio vertederd lacht om die leuke opa, die zo snedig overal een antwoord op wist. Zo verging het Jeroen Pauw, kwalitatief toch niet de minste interviewer, deze week in zijn talkshow, en zo zal het nog veel interviewers na hem vergaan.

Hiddema deed tegen Pauw alsof hij stomverbaasd was. „Richtingenstrijd in Forum voor Democratie? Waar hebben jullie het over?” Het was allemaal met Henk Otten overlegd, er viel niets bijzonders te melden. Hij had het een „hartstikke goed” interview met Henk in NRC gevonden, alleen stond er voor hem niks nieuws in.

Op campagne hadden ze zo vaak samen in de auto gezeten, Baudet, Otten en hij, en dan had Henk regelmatig gefoeterd op sommige uitspraken van Thierry, maar een richtingenstrijd? Welnee, Henk was alleen bezorgd geweest dat ze door die uitspraken „de verkeerde mensen” zouden aantrekken. En Thierry? Die was „intrinsiek niet kwaadaardig”.

Kortom, niets aan het handje.

Zo ouwehoerde Hiddema nog een poosje door, terwijl hij af en toe een goudeerlijke blik op Pauw wierp. De media hadden er weer niets van begrepen. Pas de volgende dag kregen we te horen dat er bij FVD nog veel meer aan de hand was dan we konden vermoeden. Het was niet zozeer een richtingenstrijd als wel een machtsstrijd - hoewel je het ook een machtsstrijd kon noemen die in een richtingenstrijd was uitgemond.

Maar het begon als een ordinaire geldkwestie. Otten had als penningmeester van de partij 30.000 euro in eigen zak gestoken als vergoeding voor ‘bovenmatige uren’, zonder de andere bestuursleden in te lichten. Hij heeft het geld terugbetaald, maar vindt nog steeds dat hij er recht op heeft. 30 mille! Van een oud-bankier zou je meer ambitie mogen verwachten. Otten is inmiddels opgestapt uit het bestuur: hij spreekt van karaktermoord door de andere mede-oprichters van FVD, onder wie Baudet.

Zo lijkt FVD al op de LPF nog voordat de partij goed en wel begonnen is. En wat nu? Baudet zal vermoedelijk niet rusten voordat Otten ook uit de partij is verdwenen. Otten zal op zijn beurt enkele boekjes opendoen over wat er nog meer achter de schermen is gebeurd.

Daarna verschijnt Hiddema weer bij Pauw voor een nadere toelichting. „Henk uit de partij gegooid?” zal hij verbaasd roepen. „Welnee. Dat maken jullie van de media er weer van. In goed overleg met Thierry en mij heeft Henk besloten zijn financiële carrière buiten de partij voort te zetten. Wij respecteren zijn beslissing en laten hem met spijt in ons hart vertrekken.”