Vrij zijn is.. contact maken met andere radio-amateurs

Vrij Manouk van Egmond en fotograaf Peter de Krom laten zien hoe we uit de sleur breken. Deze week: radioconnecties maken.

‘See cue pappa bravo eight delta x-ray.” Florian van der Wagt (22) heeft zijn headset op en herhaalt de lokroep een paar keer. Hij probeert radioamateurs in Amerika te bereiken, zegt hij, en met deze codetaal laat hij onder meer weten dat hij vanuit Nederland zendt. Radioamateurs mogen geen muziek de ether insturen of boodschappen doorgeven, zegt hij. Eigenlijk is contact maken met andere radio-amateurs het enige wat is toegestaan als ze hun zendexamen hebben gehaald.

Er klinkt een krakerig: „Your signal is clear and strong. I’m in the state of Arizona. How do you copy me?” Van der Wagt geeft antwoord. En dan klinkt zijn oproep weer, op naar de volgende connectie.

Van der Wagt zit samen met Ton van Tuijn (51), een van de andere twaalf leden van Contestgroep Oude Maas, in een groene container, die ze the shack noemen. Hun vereniging heeft al dertig jaar een radiostation nabij de oude brug van Barendrecht, een dichtbegroeid terrein dat inmiddels ook een ontmoetingsplaats voor homo’s is. Als Van der Wagt in een van de masten klimt, bijvoorbeeld om de rotor te vervangen, ziet hij weleens dingen die hij liever niet wil zien, zegt hij.

Het voordeel van de locatie is dat er geen „elektrische vervuiling” is, zegt Van Tuijn, die tot verdriet van zijn buren ook een mast in zijn tuin heeft staan zodat hij thuis verbindingen kan maken. Hij heeft daar veel last van het geknetter van „goedkope Chinese voedingen”. Voor radiowedstrijden gaat hij naar de vereniging, zegt hij. „Je zit dan 48 uur in de container en probeert zoveel mogelijk verbindingen met zoveel mogelijk landen en eilanden te maken. Het zijn er 340 in totaal.”

Hun omgeving begrijpt niet altijd de lol van hun hobby. „Je kan toch ook gewoon mensen opbellen?”, hoort Van Tuijn weleens. „Maar”, zegt hij, „tegen een marathonloper zeg je toch ook niet dat hij beter de auto had kunnen pakken?” Het heeft iets magisch als je ineens een gesprek uit Japan opvangt, zegt Van Tuijn. Ze leren bovendien interessante mensen kennen, zegt Van der Wagt. Zo zijn ze net door een „welgestelde Amerikaan” in zijn villa op Curaçao uitgenodigd om hem tijdens wedstrijden bij te staan.

Op sociale media en internetfora praat Van der Wagt met andere zendamateurs over alle technische aspecten van zijn hobby, zegt hij. Op de radio is hij minder sociaal. Dan wil hij alleen weten uit welk land iemand komt. Van Tuijn houdt wel af een toe een kletspraatje. Hij hoeft alleen nog Johnston Island van zijn lijstje af te strepen, een atol in de stille oceaan. Wat nu als hij nét op vakantie gaat, als een groep zendamateurs aankondigt een tijdelijk radiostation op dit eiland op te zetten? „Dan heeft mijn vrouw er vast begrip voor dat ik thuis blijf.”