Recensie

Recensie Uit eten

Sans Frou Frou kan het ook echt af zonder poespas

Uit eten Rotterdam Wim de Jong recenseert elke twee weken een restaurant in Rotterdam.

Foto Rob van Dullemen
Foto Rob van Dullemen

De huiswijn is Duits. Het meubilair van de Piekfijn of een aanverwante spullenboer. Op de wc-deuren wijzen de opschriften ‘Piet’ en ‘Corrie’ achter welke van de twee je moet zijn. Door de stereo schallen Les Poppys, de herkenningstune van de kinderserie Nils Holgersson en Michel FugainsUne belle histoire.

Op het krijtbord wordt het gerechtje ‘hondenpoep uit Nice’ aangeprezen. Voor het raam van de zaak waarschuwt een ingelijste cartoon lijders aan uiteenlopende voedselallergieën en -intoleranties erop dat er binnen, behalve een taxi, niets voor ze te bestellen valt. En wie er eenmaal zit te eten, moet er niet vreemd van opkijken als hij een barkruk als bijzettafeltje krijgt bijgeschoven.

Sans Frou Frou is, wil ik maar zeggen, niet alleen in naam een restaurant „zonder poespas”; de eigenaren laten daar ook anderszins geen misverstand over bestaan. Inrichting en sfeer neigen eerder naar die van een bescheiden spijslokaal dan dat je van een aangeklede bistro kunt spreken. Maar daar staat onmiskenbaar het feit tegenover dat er in de keuken van het pijpenlaatje in de Proveniersstraat wel degelijk serieus Frans wordt gekookt. Daarover volgt meer verderop. Eerst nog maar even wat melden over het buurtje en de eigenaren van Sans Frou Frou, Richard Meijer en zijn partner Angelique Rijgersberg.

Dat negentiende-eeuwse straatje aan de noordzijde van Rotterdam CS kan in zijn eentje de pretentie waarmaken dat je in een ouderwetse stationswijk bent beland. Behalve een pandjeshuis en een vioolbouwer vind je er heel wat leuke eethuizen op een kluitje: het populaire Italiaanse lunchtentje Booon, het Spaanse La Cazuela, het Turkse Dunya, bistro Le Nord, en nieuw, The Harvest, „voor flexitarians”. Jarenlang maakte in dit, in de verte aan Parijs doen denkende, quartier ook Blue Mekong deel uit van het horeca-aanbod, maar op het adres van die roemruchte Thai is sinds kort restaurant Sans Frou Frou gevestigd.

Richard Meijer kennen we in de stad als chef-patron van Mevrouw Meijer, de bouchon (bistro uit de regio Lyon) in de Gerard Scholtenstraat in het Oude Noorden, die na zijn vertrek onder dezelfde naam wordt voortgezet. Sans Frou Frou biedt een vereenvoudigde versie van wat daar in Meijers jaren werd geserveerd: geen complete menu’s meer als wel een twintigtal gerechtjes die je met je gezelschap kunt delen. Bij wijze van eerbetoon aan het Blue Mekong-tijdperk omvat de kaart een Thaise salade en kun je er ook nog Singha-bier drinken, maar voor het overige is het bistro wat de klok slaat. Of beter, bistronomie: de moderne, wat gedurfdere en vaak lichtere variant van de klassieke Franse cuisine.

We bestellen een tafel én barkruk vol schoteltjes die alle uit verschillende afgedankte serviesboedels afkomstig lijken te zijn. De terrine van bloedworst met appel (9 euro), de aardappelschotel met de krokant gebakken spiertjes van eendenmaagjes (8), een carbonara van inktvis met een krokantje van kaas en uitgebakken spek (9), groene asperges met gepocheerd ei en daslook (10) voor de verplichte vitamientjes en de potentie, en uiteraard de hondenpoep uit Nice (13), die ter geruststelling van gnocchi en gesmolten kaas blijkt te zijn gekleid. Van de vier desserts waaruit kan worden gekozen, nemen we de banoffee, een bananentaart met chocolade-crumble (7) en de in plakjes gesneden Comté-kaas met kweepeer (9).

Tel er enkele glazen van die geweldige huiswijn (La Fée Verte, 7 euro per glas) bij op en voor pak ’m beet een kleine honderd euro voor twee personen waan je je weer terug in die Franse beau roman en langs die autoroute des vacances waarover Michel Fugain in Sans Frou Frou (wel heel hard) zingt. Rotterdam heeft er een karakteristiek restaurantje bij, en wel een dat het van geen ander concept wil hebben dan dat er goed, simpel en betaalbaar kan worden gegeten.

Wim de Jong is culinair recensent.