Opinie

    • Carolina Trujillo

De mannetjes

Sinds ik, gedwongen door deze column, naar sportprogramma’s kijk, heb ik er een hoop bekenden bij gekregen. In het begin wist ik niet hoe al die mannen heten dus gaf ik ze bijnamen. De programma’s zelf, die ik ook niet kende, schaarde ik onder het generieke ʽmannetjesʼ. Als ik surfend door mijn nieuwe sportkanalenprovider witte mannenhoofden in studioformatie voorbij zag komen riep ik: „Mannetjes!” en scrolde terug.

Inmiddels weet ik wel hoe de meesten heten. VI, Virtuoze Imbecielen, is met pluim het slechtste programma van het genre in de zin dat de mannetjes daar het minst voorbereiden. Je hersens kun je tijdens de twee uur die het programma duurt rustig in de week leggen. De vedette heeft een snor als een bezem en haar als een mop dus noemde ik hem Huishoudelijke Artikelen.

Het mannetje dat de tafel leidt heet Geen E wat raar is want zijn naam heeft alleen maar e’s. Dat de derde Gijp heet, wist ik want daar heb ik ooit een grap over getekend. De woordgroepen die bij VI het vaakst voorbijkomen zijn ‘ik vind’ en ‘vind ik’, dan heel lang niks, dan ‘met alle respect’ en ‘dat neem ik niet terug’.

Mij brengt het programma naar de jaren dat ik in Den Haag achter de bar werkte. Ook daar zaten aan de andere kant witte mannen hun geraaskal met flauwe grappen te besprenkelen. De enige vrouw was tegen betaling aanwezig en uitsluitend om bier te tappen. Bij VI zie je na rijen mannen in het publiek op de achtergrond ook steevast een vrouw: de bardame.

Vorige week zat er een vooraan in het publiek. Ze werd geïntroduceerd als ‘de beste voetbalster die we hebben gehad’, Marleen Molenaar. Ze kreeg twee vragen over voetbal waarna Huishoudelijke Artikelen een grap over haar onderbroek maakte. Hij herinnerde haar aan haar verzoek om meer vrouwen in het programma. Vrouwen waren huiverig om aan te schuiven, zei hij. Huiverig.

We schakelden naar Fox waar Aletha Leidelmeijer de stand bij de keukenkampioendivisie samenvatte. Geen E keek heel ingewikkeld, ik dacht dat hij moeite had met het informatieve gehalte van haar verhaal, tot hij haar onderbrak: „Sorry hoor Aletha, maar wat staat er nu achter je?”

In het wittemannencafé klaagden ze ook omdat er nooit vrouwen kwamen, maar niemand haalde het in zijn benevelde kop om te denken dat kwam doordat vrouwen huiverig zouden zijn. Mannen in cafés weten dat als vrouwen daar zin in zouden hebben ze naar binnen walsen en de aanwezige lolbroeken voor hun wijntjes laten betalen. Mannen in cafés weten ook dat vrouwen zich bij hun gezever simpelweg doodvervelen. Zelf zouden ze ook niet bij een paar giechelwijven aanschuiven om zich aan naam- en snorgrapjes bloot te stellen.

Tegen het eind van de aflevering verloren de heren zich in vurige pleidooien over kleuren van voetbaltenues. Oudroze vonden ze echt niet kunnen. Eigenlijk zijn het net wijven, alleen zouden wijven voor dat kansloze ijlen nooit al die zendtijd krijgen. Dat ik deze column heb kan maar een ding betekenen: ik ben nu ook zo’n ventje.

Carolina Trujillo is schrijfster.