Brieven

Brieven

Foto ANP

In Uw dochter komt voorlopig niet meer thuis (23/4) wordt vrij nauwkeurig beschreven hoe slepend procedures in de jeugdzorg kunnen zijn. Uit professionele ervaring als jeugdhulpverlener weet ik dat dit verhaal exemplarisch is voor dagelijkse gebeurtenissen. Procedures, procedures en nog meer procedures. Instanties die elkaar helpen ermee weg te komen in plaats van cliënten te helpen. Het zijn inderdaad niet de individuele hulpverleners, zoals Feiner zegt. „Het zijn hun organisaties, die systematisch falen tijdig en adequaat hulp te bieden.” Niet door gebrek aan iets, maar vanuit beleid. Voor veel individuele hulpverleners mogen we respect hebben, als je ziet onder welk wanbeleid ze zo goed mogelijk hun werk doen. Maar dat vijfjarige meisje dan, dat haar moeder verraden heeft? Zo voelt dat voor een kind, dat als gevolg jaren van haar moeder gescheiden wordt. Ze is nu acht. De pijn van de mogelijke klap of schop is totaal verbleekt bij de pijn die jeugdzorg al jaren toevoegt. Vrijwel zeker zal Jeugdzorg Nederland zeggen zich totaal niet in dit beeld als algemene gang van zaken te herkennen. Ze komen daar al jaren mee weg. En omdat het altijd over individuen gaat, doen we er verder geen uitspraken over. De schade is voor het kind en de maatschappij.


oud-pleegzorgwerker en gezinshuisouder, als vrijwilliger intensief betrokken bij kinderen in de jeugdzorg