Verpesten we een peuter door te veel aandacht?

Opgevoed Elke week legt Annemiek Leclaire een lezersvraag voor aan deskundigen. Deze week: te veel aandacht voor een kind?

Illustratie Astrid van Rooij

Vader: „Kun je een kind van 2 met aandacht verwennen? Mijn vrouw en ik zijn heel toegeeflijk in wat ons zoontje wil. Als hij niet in het trekkarretje van Artis wil zitten, dragen we hem een stukje. We gaan bijna altijd met hem mee als hij iets wil laten zien. Als hij met blokken wil spelen, spelen we met blokken. We geven hem het speelgoed dat hij aanwijst maar buiten zijn bereik ligt. We zijn er helemaal voor hem. Alleen onze telefoons krijgt hij niet.

„Kan dat kwaad? Zijn we hem misschien aan het verpesten met ons goede gedrag? Hadden we moeten zeggen: ‘Jij gaat gewoon nu in dat karretje?’ Vanaf wanneer moet een kind leren dat het niet het centrum van de wereld is?”

Naam is bij de redactie bekend. Deze rubriek is anoniem, omdat moeilijkheden in de opvoeding gevoelig liggen. Wilt u een dilemma in de opvoeding voorleggen? Stuur uw vraag of reacties naar opgevoed@nrc.nl

Juist aandacht geven

Rianne Kok: „Je kunt peuters verwennen door ze te overladen met cadeaus, of door ze ongelimiteerd ongezonde dingen te laten eten. Maar verwennen met aandacht: nee. Uit onderzoek weten we dat het juist heel goed is om op gepaste wijze te reageren op de behoeften en signalen van het kind. Deze sensitieve vorm van opvoeden zorgt ervoor dat kinderen zich gehoord voelen, veilig voelen en een gevoel van controle ervaren over hun omgeving. Zo krijgen ze zelfvertrouwen.

„Het kind volgen in wat het wil, is ook prima. Kinderen leren veel van hun eigen plan trekken, en het is goed om ze daarin te ondersteunen. Als je samen wilt spelen en je kind kiest de blokken, speel dan inderdaad met de blokken. De momenten dat een kind de ‘baas’ mag zijn in spel, zijn een mooie tegenhanger voor alle momenten dat het moet luisteren. Arbitrair grenzen stellen om uw zoon maar te laten voelen dat er grenzen zijn, werkt niet.

„Dat wil niet zeggen dat u ongewenst gedrag moet bekrachtigen, of over uw grenzen hoeft te gaan. Soms staat u te koken, soms bent u moe, soms heeft u geen zin om een kind door de dierentuin te dragen. Dan stelt u regels en leert uw kind al oefenend zijn gedrag aan te passen aan wat er van hem verwacht wordt. Zo leert hij dat hij weliswaar in het centrum van uw wereld staat, maar dat het niet betekent dat alles op zijn manier hoeft te gaan.”

Langetermijnperspectief

Marga Akkerman: „Wat mooi dat u en uw partner alles zo goed proberen te doen. Ik zou u willen adviseren eens op een rijtje te zetten wat u uw zoon wilt hebben meegegeven als hij als jongvolwassene de deur uitgaat. Om maar iets te noemen: dat hij zich kan inleven in anderen, dat hij voor zichzelf kan opkomen, dat hij zich aan verkeersregels houdt, zijn afspraken nakomt, zijn hygiëne in de gaten houdt, met geld kan omgaan, etcetera. Dit zijn de doelen waarop u en uw partner vanaf nu kunnen inzetten.

Lees ook: Gun je kind ook eens een teleurstelling

„Zo’n langetermijnperspectief op de opvoeding is een goede leidraad voor dagelijkse dilemma’s, zeker bij heel bewuste ouders die geneigd zijn tot onzekerheid. Al doende gaat het dus veel meer om de vraag: ‘hoe zouden wij het willen’, in plaats van ‘hoe zou ons kind het willen?’

„Als aanvulling kunt u zich ook de vraag stellen: ‘Als mijn zoon straks de deur uitgaat, hoe wil ik zelf dan op deze periode terugkijken?’ Ook dat perspectief kan richting geven in wat u nu voor uw kind doet of laat.”

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.