Glen Hansard: „Ik wilde per se dat gehijg van Bowie.”

Foto Merlijn Doomernik

‘Fietsen fixen was mijn hobby, muziek mijn roeping’

Interview Glen Hansard Hij werd bekend met The Frames en de films ‘The Commitments’ en ‘Once’. Als solist zoekt de Ier experiment en emotionele diepgang, met hulp van Iraanse muzikanten en een sample van Queen. „Ik ben als een vogel: ik zing omdat het moet.”

‘Een Mobylette, ken je die brommer? Ik had een derdehands exemplaar op de kop getikt en naar de opnamestudio meegenomen. Een opknappertje, want de motor was kapot. Het werd een obsessie. Ik móést het ding aan de praat krijgen. Mijn producer waarschuwde dat ik mijn hoofd bij de muziek moest houden. Studiotijd is duur. Muzikanten zaten te wachten terwijl ik aan die brommer sleutelde. Het was goed voor de muziek. Ik begon me minder zorgen te maken om het eindresultaat. Toen ik terugkeerde achter de zangmicrofoon was mijn hoofd leeg en kon ik in alle vrijheid musiceren.”

Glen Hansard lacht zijn hartelijke Ierse lach. Zijn oude band The Frames, opgericht in 1990 en nooit officieel opgeheven, had die naam met een reden. Hansard stond bekend om zijn handigheid met fietswrakken. Vrienden wisten hem te vinden. Zijn huis in Dublin dreigde constant overvoerd te raken met frames en onderdelen. „Fietsen fixen was mijn hobby, muziek maken mijn roeping. Als straatmuzikant trok ik me op aan de heilige drie-eenheid van Bob Dylan, Leonard Cohen en Van Morrison. Eerst gaven ze me repertoire, daarna inspiratie. Er is een analogie met fietsonderdelen. Uit oude dingen maak je iets nieuws.”

Sinds zijn dertiende speelde hij op straat in Dublin. Met The Frames werd hij als twintiger internationaal bekend. Een nevencarrière als zingend acteur in de films The Commitments (1991) en Once (2007) was een waardevol zijspoor, zegt Hansard nu. Met Markéta Irglová, zijn Tsjechische tegenspeelster uit Once en enige tijd zijn geliefde, vormt hij het duo The Swell Season. Alle lijnen uit Hansards muziekverleden komen samen in zijn solocarrière, die in 2012 begon met het album Rhythm and Repose. Gaandeweg stapte hij af van traditionele songstructuren en ging hij op zoek naar meer experiment en emotionele diepgang. Op zijn nieuwe album This Wild Willing bereikt de queeste een voorlopig hoogtepunt. Soms bombastisch, soms muisstil bezingt hij de wonderen van de liedjes die zijn moeder hem leerde, maar ook „the gypsy heart that never rests”.

Film Once:

Zijn rusteloze natuur zorgt ervoor dat hij zelden langer dan een maand op één plek blijft. Het bracht Glen Hansard (49) naar Parijs, waar hij dacht een intiem, akoestisch album te gaan maken. Bassist Joe Doyle van The Frames reisde hem na. Via een Nederlandse kennis ontmoette Hansard de gebroeders Khoshravesh, drie klassiek getrainde muzikanten uit Iran. Na een avond hartstochtelijk musiceren besloot hij dat de kamancheh (viersnarige viool), ney (fluit) en setar (luit) onmisbaar waren op zijn nieuwe plaat. „Een etnisch album met een Iraans-Ierse cross-over wilde ik niet maken. Dus haalde ik er een paar vrienden bij die thuis zijn in elektronische muziek. Voor ik het wist was het een veel groter project geworden.”

We overwogen een andere beat, maar ik wilde per se dat gehijg van Bowie op mijn track

Hallelujah

Een sleutelfiguur op het nieuwe album is Javier Mas, jarenlang de vaste luitspeler en gitarist bij Leonard Cohen. „Toen Leonard in november 2016 overleed verloor ik een groot leermeester”, zegt Hansard ernstig. „Zijn album Various Positions met ‘Hallelujah’ erop is een baken in mijn muzikantenbestaan.

Als een soort fanboy benaderde ik Javier Mas. Hij was zwaar aangegrepen door de dood van Leonard en ging grif in op mijn aanbod om mee te gaan op tournee. Enige voorwaarde was dat ik zijn flightcase met snaarinstrumenten uit Californië liet overvliegen naar Europa. Leonards oude gitaar zat er nog in; die durfde ik nauwelijks aan te raken. Spelen met Javier Mas was als een droom. Na het eerste concert in Amsterdam heb ik twee flessen Chateau Latour 1982 laten aanrukken, Leonard Cohens favoriete wijn. Om op hem te proosten. Ze gingen schoon op. Een belachelijk dure grap die me bijna m’n hele gage van die avond kostte. Voor de rest ben ik een matig mens, mag ik hopen.”

Een purist is hij allerminst, vertelt Hansard naar aanleiding van het nummer ‘I’ll Be You, Be Me’ dat zich losmaakt uit een bedding van elektronische ruis. „Ik had een veelbelovend liedje dat begon met de woorden ‘Your love’s a bonnie snare’ (Jouw liefde is als de strik van een stroper). Producer David Odlum zette er een beat onder, afkomstig van een krakkemikkig cassettebandje. Dat klonk meteen zo goed dat het nummer af was voordat we wisten wie we nu eigenlijk gesampeld hadden.

Clip I’ll Be You, Be Me:

Het bleek een ruwe demo-opname van Queen met David Bowie uit 1981, bestemd voor het nummer ‘Cool Cat’ maar nooit gebruikt. Je kunt er Bowie op horen zuchten. Het werd ons afgeraden het zonder toestemming te gebruiken. Eerst dachten we dat we er wel mee weg zouden komen, zo’n vage demo. We overwogen een andere beat, maar ik wilde per se dat gehijg van Bowie op mijn track. Precies het element dat het sexy maakte. De bandleden van Queen deden er daarna een eeuwigheid over om naar mijn nummer te luisteren en er hun fiat aan te geven. Dankzij Queen, of wat er nog van over is, werd mijn album maandenlang uitgesteld.”

Lees ook de recensie: Hansard op zijn best in kale instrumentatie

In zijn hart is hij nog altijd de straatmuzikant van dertig jaar geleden, zegt Glen Hansard. „Toen moest ik hard zingen om gehoord te worden. Anders verdiende ik niks. Nu wordt er naar me geluisterd als ik mijn stem temper. This Wild Willing staat voor de ontembare drang die ik voel en de passie die ik wil delen. Ik ben als een vogel in de lente: ik zing omdat het moet.”

This Wild Willing is uit op Anti Records. Concerten 29, 30 april Carré, Amsterdam. glenhansard.com