Recensie

Recensie Film

Een film vol donshaartjes, littekens, schilfers en verkleuringen

Drama ‘Dirty God’ zit vol visuele sensitiviteit. Maar onder die beelden valt te weinig te ontdekken.

    • Dana Linssen

Vicky Knight liep als kind ernstige brandwonden op en speelt nu in Sacha Polaks nieuwe film haar eerste filmrol Jade, slachtoffer van een zoutzuuraanval door haar jaloerse vriend. De openingsscène verkent haar huid. Indrukwekkende beelden zijn dat - Dirty God ligt dan als een huid over het filmdoek.

We zoomen zo dicht op het landschap van haar lichaam in – littekens, schilfers, donshaartjes, allerlei kleuren wit, roze, rood en bruin – dat er twee dingen gebeuren. Ten eerste zien we hoe Jade, als we haar eenmaal scherp in beeld krijgen, een geheel wordt en niet meer te reduceren is tot details van haar (verminkte) uiterlijk. Ten tweede beschouw je door hetzelfde vergrootglas, als een soort nabeeld, je eigen vel en zie je dat iedereen uit oneffenheden bestaat. Niet alleen uiterlijke, maar ook innerlijke.

In korte, soms bijna abstracte scènes schetst Polak (Hemel, Zurich) in haar derde speelfilm en haar eerste Engelstalige, internationale productie, die afgelopen januari zowel het Filmfestival Rotterdam opende als op het Amerikaanse Sundance Filmfestival te zien was, hoe Jade er na de aanval weer bovenop krabbelt. Ze probeert een moeder voor haar dochtertje te zijn, en een dochter voor haar moeder, die zelf geobsedeerd door schoonheid vanuit een Londense flat illegale schoonheidsbehandelingen uitvoert. En ze probeert een vrouw te zijn, met een begeerlijk lichaam. Alle thema’s van trauma, vrouwelijkheid en (onze door internet en sociale media geperverteerde ideeën over) schoonheid liggen aan de buitenkant van de film.

Lees ook hoe Vicky Knight werd gecast: Facebook en Instagram afstruinen voor de nieuwste filmster

Je zou kunnen zeggen dat Polaks films allemaal over veerkracht gaan, en dat bij haar bijna nooit de inhoud het belangrijkste is – altijd het beeld. Dirty God draagt alle subtekst die een verhaal interessant kan maken op z’n huid. Daar kun je ook niet aan ontkomen bij een film die met zoveel visuele sensitiviteit met z’n onderwerp om wil gaan. Maar als beelden een verhaal zijn, dan wil je daaronder misschien ook nog iets ontdekken. Dat geeft zich bij Dirty God of onvoldoende prijs, of het ontbreekt.